ตอนที่ม่อถึงบ้าน หลีกับคนอื่นๆ กำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าปากถ้ำ ขะมักเขม้นปอกหน่อไม้ฤดูใบไม้ผลิกันอย่างขยันขันแข็ง
หน่อไม้พ้นฤดูก็หมดแล้ว ไป๋เจ๋อจึงตั้งใจจะตากหน่อไม้แห้งส่วนหนึ่ง แล้วดองหน่อไม้เปรี้ยวกับหน่อไม้เค็มอีกอย่างละนิด พวกเขาจึงช่วยกันปอกหน่อไม้จนหมด
ฝีมือล่าสัตว์ของซีกับเจว๋ยยิ่งชำนาญขึ้นเรื่อยๆ ส่วนใหญ่จะขนเหยื่อกลับบ้าน ครั้งนี้หิ้วอสูรร้องก้าบมาตัวหนึ่ง
ตอนไป๋เจ๋อหยิบเนื้อหมักออกมา มนุษย์สัตว์ทั้งหลายก็กรูเข้าไปใกล้ เพราะอาหารที่ถูกรมควันจนเป็นสีแดงดำแบบนี้ ทั้งกรรมวิธีและหน้าตาต่างก็แปลกประหลาดเกินไป ใครๆ จึงตั้งตารอคอยผลลัพธ์สุดท้าย
ล้างเนื้อหมักให้สะอาด หั่นเป็นแผ่นบางๆ แช่น้ำไว้ ส่วนแผ่นหน่อไม้ต้องลวกในน้ำเดือด แล้วค่อยผ่านน้ำเย็นอีกรอบ ไม่อย่างนั้นจะมีรสฝาดเฝื่อนซ่าๆ
รอบเตาไฟมีมนุษย์สัตว์ร่างสูงใหญ่ยืนห้อมล้อม บ้างมาเรียนรู้ บ้างก็แค่อดใจไม่ไหว อยากสูดกลิ่นหอมก่อน จะได้ลิ้มรสด้วยตาให้หายอยาก
ม่อกำลังสุมไฟอยู่ มองเห็นไป๋เจ๋อถูกขนาบอยู่ตรงกลาง จู่ๆ ก็เกิดแรงกระตุ้น อยากเอาไม้ที่ติดไฟครึ่งท่อนไล่เขี่ยเหยียนกับพวกนั้นออกไปเสีย
ใส่เนื้อหมักลงไปผัดในน้ำมันก่อนสักครู่ พอน้ำมันร้อนก็ใส่กระเทียมสับ พริกไทยเสฉวน และพริกแห้งที่ตากไว้ก่อนหน้านี้ ผัดให้หอมฉุย แล้วใส่เนื้อหมักแผ่นที่มีทั้งมันทั้งเนื้อลงไปผัดต่อ สุดท้ายก็ใส่แผ่นหน่อไม้ลงไปผัดให้ทั่ว ปรุงรสด้วยเครื่องปรุงกับซอสหอยนางรมนิดหน่อย ก่อนตักขึ้นก็โรยต้นหอมหั่นท่อนลงไป
กลิ่นหอมนี่มัน อย่างกับหอมสุดๆ เลยทีเดียว!
“ออกไปไกลๆ” ม่อทนดูไม่ได้ กลัวน้ำลายพวกนั้นหยดลงหม้อ เลยถือไม้เขี่ยขึ้นมาร่ายรำรอบๆ ตัวพวกมัน “ถอยไป”