ไป๋เจ๋อนั่งยองลงกับพื้น แล้วแก้เชือกที่ผูกปากถุงหนังสัตว์ ทันทีที่เปิดออก แอปเปิ้ลที่อยู่ข้างในก็กลิ้งหลุนๆ ออกมา ลูกใหญ่และแดงสด น่ามองจนอดใจไม่ไหว
แอปเปิ้ลถูกวางกองรวมกัน ไป๋เจ๋อเก็บเห็ดออกมาแยกไว้ เตรียมล้างให้สะอาดแล้วเอาไปตากข้างนอกเพื่อเก็บไว้กินภายหลัง
ส่วนขิงก็แค่ฝังลงในดินทราย เก็บไว้ได้หลายเดือน
กีวีที่เก็บมาวันนี้สุกงอมเต็มที่แล้ว ต้องรีบกินให้หมด ส่วนมะเขือเทศตอนเย็นเอาไปผัดไข่ ที่เหลือเก็บไว้ทำซุปคราวหน้า
ผักป่าที่ขุดมาทำผัดก็ได้ ทำยำก็ดี คราวหน้าขุดมาเยอะๆ จะได้ตากแห้งเก็บไว้
ไป๋เจ๋อยิ่งคิดก็ยิ่งดีใจ แค่วันเดียวก็ได้ของมามากมาย อนาคตสดใสรออยู่
แล้วการค่อยๆ เติมของใส่ห้องเก็บของที่ว่างเปล่าให้เต็มขึ้นมา ความรู้สึกนั้นมันวิเศษเกินไปแล้ว
ไป๋เจ๋อเก็บข้าวของที่ตัวเองเก็บมาได้อย่างอารมณ์ดี
เจว๋ยยืนมองด้วยสีหน้าซับซ้อน ลังเลอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวเดินเข้าไปหา ชี้ไปที่เห็ดกับขิงกองบนพื้น แล้วเอ่ยปากว่า “ท่านพ่อ ของพวกนี้กินไม่ได้”
“อือ?” ไป๋เจ๋อเงยหน้า มองใบหน้าจริงจังของเจว๋ย แล้วยิ้มตอบ “กินได้ เชื่อข้าเถอะ รอข้าทำเสร็จ เจ้าก็จะรู้เอง”
คงเพราะน้ำเสียงของไป๋เจ๋อมั่นใจเกินไป หรือไม่ก็ไม่อยากทำลายอารมณ์ดีของท่านพ่อ เจว๋ยเลยไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ทำตามที่เขาบอก ช่วยจัดการของพวกนั้นบนพื้น
คิดว่าน้ำคงจะหมดแล้ว ไป๋เจ๋อลุกขึ้นเดินไปดูที่โอ่งหินก็พบว่า ตอนแรกน้ำใกล้ก้นโอ่ง แต่ตอนนี้กลับเต็มจนแทบล้น
“เจ้าไปตักน้ำมาหรือ?” ไป๋เจ๋อถามเจว๋ย
“อือ” เจว๋ยนั่งยองเก็บผักป่าอยู่กับพื้น เงยหน้าตอบสั้นๆ
“ลำบากเจ้าแล้ว” ไป๋เจ๋อยิ่งชอบเด็กตรงหน้าคนนี้มากขึ้นทุกที ถึงจะไม่ค่อยพูด แต่เวลาทำอะไรนี่พึ่งพาได้ยิ่งกว่าผู้ใหญ่เสียอีก
“งั้นข้าทำอาหารเย็นแล้วนะ” ไป๋เจ๋อมองออกไปนอกถ้ำ ดวงอาทิตย์กำลังจะลับหายเข้าไปในขุนเขา บนฟ้าด้านตะวันตกเหลือเพียงแสงสลัวสีเหลืองจางๆ
แสงสว่างลดลงไปมาก
ไป๋เจ๋อแกะเถาวัลย์ที่มัดไก่ป่าออก หยิบมีดขึ้นมาเตรียมจะชำแหละ แต่ดันเห็นมันกระพือปีกพรึบพรับ