ไป๋เจ๋อฟังเรื่องซุบซิบจบ ก็ถือถุงหนังสัตว์เดินเตร่ไปทั่ว ที่นี่มีพืชพันธุ์มากมายที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เรียกว่ามองอะไรก็อยากรู้ไปหมด
พื้นดินรกไปด้วยหญ้า สูงเลยน่อง ไม่ระวังก็อาจสะดุดกิ่งไม้และเถาวัลย์ที่เลื้อยอยู่ด้านล่างล้มลงได้
ไป๋เจ๋อหกล้มไปครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นก็ระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ
เดินไปเดินมา จู่ ๆ เขาก็ย่อตัวลง แหวกหญ้าออก เผยให้เห็นรากไม้ผุ ๆ ข้างในมีเห็ดกอใหญ่ที่ดูคุ้นตามาก
เขากำลังจะเด็ด ทันใดนั้นมือก็ถูกจับไว้ หันไปมองก็เห็นชิงสีหน้าเคร่งเครียด “ไป๋เจ๋อ พืชชนิดนั้นกินไม่ได้”
ไป๋เจ๋องง “ทำไมล่ะ”
ซิงเข้ามาสมทบ พลางเสริมว่า “พืชสีแปลก ๆ แบบนี้มีพิษ ก่อนหน้านี้มีมนุษย์สัตว์กินเข้าไปแล้วตาย”
“คงเป็นเพราะเผลอกินชนิดที่มีพิษเข้าไป ไม่ใช่ว่าพืชชนิดนี้จะกินไม่ได้ทั้งหมด” ไป๋เจ๋อเด็ดเห็ดสีน้ำตาลบนพื้นขึ้นมาดอกหนึ่ง ตรวจดูอย่างละเอียดอีกครั้งก่อนยืนยัน “ดอกแบบนี้กินได้นะ”
เมื่อก่อนยายเคยพาเขาเข้าป่าไปเก็บเห็ดบ่อย ๆ ถึงเห็ดบางดอกจะหน้าตาคล้ายกันมาก แต่เก็บเยอะ ๆ เข้า ก็แยกออกว่าแบบไหนกินได้
“ที่บ้านฉันยังมีอาหารอยู่ แบ่งให้เจ้าได้” ใบหน้าของชิงเต็มไปด้วยความกังวล “ไป๋เจ๋อ อย่าเก็บพืชชนิดนี้เลย”
“เชื่อข้าเถอะ” ไป๋เจ๋อลูบมือชิงเบา ๆ “เมื่อก่อนข้าเคยกิน”
ซิงประหลาดใจ “จริงเหรอ”
“จริง ๆ” ไป๋เจ๋อยิ้ม “อร่อยมากเลย ไว้มีโอกาสจะทำให้พวกเจ้าลองชิมดู”
พอซิงได้ยินคำว่าอร่อย ตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที รีบช่วยเขาเก็บ “งั้นเจ้าต้องทำตามที่พูดนะ”
“แน่นอน”
ทีแรกทั้งสามจะเก็บแค่นิดหน่อย แต่เก็บไปเก็บมาก็เพลิน เผลอเดินมาไกลทีเดียวโดยไม่รู้ตัว