กลับถึงบ้าน ซื่อลากหนังมนุษย์สัตว์ผืนหนึ่งมาห่อตัวเจ้าที่ใบหน้าซีดเผือดจากความหนาวจนมิดชิด แล้วอุ้มไปกองข้างกองไฟ ก่อนจะตำหนิพฤติกรรมบุ่มบ่ามของเขาอย่างหนักหน่วง
ซื่อพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ถ้าข้าไม่ไป เจ้าก็คงแข็งตายอยู่ที่นั่นแล้ว!"
เจาก้มหน้างุด พึมพำเสียงเบา "ก็มีคนลาดตระเวนนะ"
ซื่อทำหน้าดุ "แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นล่ะ?"
เจาฝังตัวเองลงในหนังมนุษย์สัตว์ พูดอู้อี้ "ท่านพี่ ข้าอยากนอน"
ซื่อเงียบกริบไปในทันใด ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แค่เจาเรียกเขาว่า "ท่านพี่" เท่านั้น มันราวกับมีเวทมนตร์ ไม่ว่าหัวใจจะแข็งกระด้างเพียงใดก็อ่อนยวบลง อยากตามใจเขาไปทุกอย่าง
เจาม้วนตัวด้วยหนังมนุษย์สัตว์ ล้มตัวลงบนเบาะหญ้า แล้วก็หลับตาลงจริง ๆ
ซื่อลูบผมที่ยังชื้นเล็กน้อยของเขา แล้วคลำมือเท้าอันเย็นเฉียบ ก่อนจะลากเบาะเข้าไปใกล้กองไฟอีกนิด
นึกถึงท่าทางไม่รู้จักจดจำของเด็กคนนั้นเมื่อครู่ สุดท้ายอดไม่ไหว ดีดหน้าผากเขาทีหนึ่ง
เจาลืมตาขึ้นทันใด มองซื่ออย่างไม่ผิดอะไร แล้วลุกขึ้นนั่ง พูดอย่างลังเล "ไม่อย่างนั้น… ท่านทุบข้าสักทีเถอะ"
ไม่อย่างนั้นนอนไม่หลับกระสับกระส่าย
"ทุบอะไรกัน?" ซื่อโบกมือใหญ่ จับเด็กยัดกลับเข้าไปในหนังมนุษย์สัตว์ ใช้ฝ่ามือปาดหนังตาของเขาลง "ไปนอนของเจ้าเถอะ"
"งั้นท่านอย่าทุบตอนข้าหลับนะ…" เจาตื่นแต่เช้าตรู่ แถมยังไปยืนตากลมหนาวอยู่ข้างนอกครึ่งค่อนวัน ตอนนี้ทั้งหนาวทั้งง่วง เขาหาวหวอด เสียงเบาลงเรื่อย ๆ แต่ยังไม่ลืมกำชับ "รอให้ข้าตื่นก่อนแล้วค่อยทุบ…"