เส้นขนที่หวีออกมาก็ไม่ได้ทิ้ง ไป๋เจ๋อเก็บรวบรวมไว้ทั้งหมด ค่อย ๆ ได้มาเกือบเต็มตะกร้าเล็ก เวลาว่างเขาก็หยิบเข็มกระดูกขึ้นมาแทง ๆ ตรงนั้น อีกทั้งยังมีเสือดำตัวเป็น ๆ ให้ดูเป็นแบบอีกด้วย
เจว๋ยเดินเข้าไปใกล้ จ้องมองก้อนกลมสีดำในมือไป๋เจ๋ออยู่นาน จนกระทั่งหูทู่ ๆ สองข้างโผล่ออกมา ถึงได้เข้าใจ เขาถามว่า "ท่านพ่อ กำลังทำเสือดำน้อยอยู่หรือขอรับ"
ไป๋เจ๋อยิ้มแล้วพยักหน้า "เจว๋ยลองทายสิว่าท่านพ่อทำใคร"
เด็กน้อยหลุบตาลง มุมปากเม้มขึ้นเบา ๆ ราวกับเขินอาย แล้วพูดเสียงเบาว่า "ใช่ข้าหรือไม่"
แม้จะอยู่ด้วยกันทุกวัน แต่ไป๋เจ๋อก็ยังถูกเด็กน้อยของตัวเองทำเอาหลงเสน่ห์อยู่บ่อยครั้ง เขาวางของในมือลง แล้วจุ๊บหน้าผากเจว๋ยฟอดใหญ่ ก่อนจะประคองใบหน้าเด็กน้อยขึ้นมาขยำขยี้ "ใช่แล้ว ร่างอสูรของเจว๋ยสวย ท่านพ่อก็เลยอยากทำมันออกมา"
รอยยิ้มบนใบหน้าเจว๋ยชัดเจนขึ้น เขาซบลงในอ้อมกอดไป๋เจ๋อ "ร่างอสูรของท่านพ่อสวยที่สุด"
ม่อที่อยู่ไม่ไกลได้ยินเข้า สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนอะไร แต่ตกกลางคืน ไม่รู้ไปเอาขนมามากมายก่ายกองมาจากไหน ใส่ตะกร้ามาวางตรงหน้าไป๋เจ๋อ
"ทำไมขนร่วงเยอะอย่างนี้" ไป๋เจ๋อตกใจ ก่อนจะกลุ้มใจขึ้นมา "อย่าอายุยังน้อยแล้วหัวล้านเชียวนะ"
ม่ออธิบาย "นี่ไม่ใช่ขนบนหัว ไม่หัวล้านหรอก"
ไป๋เจ๋อเขย่งเท้า มือทั้งสองข้างประคองศีรษะเขา "เจ้าอยู่เฉย ๆ ก่อน ให้ข้าดูหน่อย"
ม่อได้แต่ก้มศีรษะให้ตามใจ ปล่อยให้ไป๋เจ๋อทั้งแหวกทั้งตรวจสอบ แม้แต่หลังหูก็ไม่เว้น