คุนถือชามพลางยืดคอยาวเข้าไปดู “นี่ของอร่อยอะไรน่ะ”
ซีกระพริบตากลมโตพูดว่า “อันนี้เรียกว่าเต้าหู้น้ำขิง ส่วนนั่นคืออุ้งเท้าอสูรก๊อกๆ มะนาว”
คุนโพล่งออกมา “ขาวๆ อย่างนี้ ดูเหมือนสมองสัตว์จริงๆ”
มือที่ถือช้อนของไป๋เจ๋อชะงักกึก กลั้นขำทั้งกลั้นไม่อยู่ “เราเปลี่ยนคำเปรียบเทียบหน่อยได้ไหม”
เหยียนเบียดคุนออกไปด้านข้าง มือไวรีบคว้าชามเต้าหู้น้ำขิงเต็มๆ มา หาก้อนหินนั่งลงตรงไหนก็ได้ แล้วก็เริ่มซู้ดปากกินอย่างรวดเร็ว คู่กับอุ้งเท้าไก่มะนาวเปรี้ยวเผ็ด กินได้อย่างอิ่มใจสุดๆ
เห็นอาหารเหลือไม่มากแล้ว ไป๋เจ๋อก็เตรียมเก็บแผง ส่วนที่เหลือทิ้งไว้ให้คนของตัวเองกิน
ม่อมาถึงก็เห็นไป๋เจ๋อกับลูกสัตว์นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ แสงอาทิตย์ที่สาดส่องเป็นจุดเล็กจุดน้อยโปรยลงบนตัวเขา เส้นผมสีน้ำเงินขาวพลิ้วไหวเบาๆ ตามสายลมยามบ่าย ดวงตาสวยโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว กำลังยิ้มอย่างมีความสุข
ไป๋เจ๋อลุกพรวดขึ้นแล้วสาวเท้ากว้างเดินมาทางเขา ในสายตาม่อดูเหมือนคนทั้งร่างกำลังส่องประกายวิบวับ
“ทำไมเพิ่งกลับมา เหนื่อยไหม”
ม่อจ้องตาไม่กะพริบ ตอบไม่ตรงคำถาม “งามดี”
“หืม”
“ผมสวยมาก”
ไป๋เจ๋อเอียงคอ ยื่นมือไปสะบัดผ่านหน้าตาเขาพร้อมหัวเราะถาม “นี่ถึงกับมองจนเหม่อเลยเหรอ”
ลูกกระเดือกม่อขยับ “อยากจูบ”
ความตรงไปตรงมาที่จู่ๆ ก็พ่นออกมานี้ฟังแล้วไป๋เจ๋อชะงัก กะพริบตาปริบๆ จนแทบไม่เชื่อ แล้วยื่นมือไปบีบแก้มม่อถามว่า “เหนื่อยจนเลอะเลือนหรือเปล่า”