หากเป็นในช่วงแรกเริ่ม หากม่อพูดเช่นนี้ ไป๋เจ๋อจะต้องเบิกตากว้าง หน้าแดงระเรื่อแล้วพยักหน้าอย่างซื่อๆ บางทีอาจถึงขั้นซาบซึ้งจนขยับเข้าไปใกล้ มอบจูบให้เขาสองสามครั้งด้วยตัวเอง
แต่หลังจากผ่านประสบการณ์ตรงวันแล้ววันเล่า ไป๋เจ๋อก็ค่อยๆ เข้าใจว่า ในบางเรื่อง ความน่าเชื่อถือของม่อนั้นแทบเป็นศูนย์ แถมบางครั้งยังติดลบอีกด้วย
ดังนั้นเมื่อได้ยินคำเหล่านี้ ไป๋เจ๋อจึงไม่แม้แต่จะปรือตามอง สมองเต็มไปด้วยภาพที่ตัวเองถูกทำให้มึนงง แสดง “สภาพน่าอาย” ออกมามากมาย
มนุษย์สัตว์มีพันธุกรรมสัตว์ป่าอยู่ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณตามธรรมชาติ ความปรารถนาจะถูกขยายด้วยความรัก ดังนั้น ม่อจึงหลงใหลในการทิ้งกลิ่นของตัวเองไว้บนตัวคู่ ทั้งภายในและภายนอก
ไป๋เจ๋อเข้าใจได้ แต่เมื่อคืนม่อทำเกินไป
ไข่มุกมีไว้ใช้แบบนั้นหรือ สร้อยคอสร้อยข้อมือมีไว้ใส่แบบนั้นหรือ หางมีไว้เสียบได้หรือ ทำไมต้องดื่มสิ่งที่ไม่มี ที่รู้ว่าอึดอัดทำไมยังต้องกดอีก
วิปริตเกินไปแล้ว!!!
นอกถ้ำ เบาะที่เพิ่งซักกำลังเปียกชุ่มหยดน้ำลงมา พื้นเปียกเป็นหย่อมเล็กๆ ไป๋เจ๋อเงยหน้าจ้องม่อหนึ่งที พยายามผลักเขาเพื่อก้าวเดินต่อไป
แต่สำหรับม่อที่สูงใหญ่กำยำ กินอิ่มนอนหลับ สดชื่นกระปรี้กระเปร่าแล้ว แรงเท่านี้พอจะมองข้ามได้เลย เขาแสร้งถอยหลังไปสองก้าว แล้วก็รีบแนบชิดเข้าไปกอดอีก
ไป๋เจ๋อที่ปวดเมื่อยไปทั้งร่างอยู่แล้ว เมื่อถูกกอดแน่นแบบนี้กลับรู้สึกไม่สบายตัวยิ่งกว่า แต่ฝ่ามือคือรางวัล รอยกัดยิ่งทำให้ม่อตื่นเต้น เขาจึงเบือนหน้าหนีอย่างโกรธๆ ไม่อยากสนใจคนคนนี้