เมื่อมองจากระยะไกล ผลสุกบนต้นฮวาเจียวจะจับกลุ่มกันอยู่บนกิ่งก้าน ราวกับอนุภาคที่ปะทุออกมาจากลาวา หรือดวงดาวสีแดงที่ส่องแสงระยิบระยับ
เฉินผู้มีสายตาแหลมคม ค้นพบอีกต้นในป่าทึบ และตะโกนบอกทุกคนด้วยความดีใจว่า “มาเร็วเข้า!”
น้ำเสียงนั้น เมื่อเทียบกับไป๋เจ๋อแล้ว ก็ไม่แพ้กันเลย
ผลไม้สีแดงสวยที่มีผิวขรุขระเล็กน้อยเบียดเสียดกันเป็นกระจุก ต้นไม้ทั้งต้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมฉุนและเผ็ดร้อน
ไป๋เจ๋ออยากจะมีสามเศียรหกกรเหมือนหน่าจาเหลือเกิน สองมือของเขาเด็ดฮวาเจียวใส่กระเป๋าหนังมนุษย์สัตว์ไม่หยุด
แค่ผลจากต้นฮวาเจียวสองต้นนี้ ก็เพียงพอใช้เป็นเวลานาน หรืออาจถึงขั้นผ่านฤดูหนาวไปได้เลย
ใต้ต้นไม้เต็มไปด้วยผู้คน ทุกคนเงยหน้ายื่นมือออกไป ใครก็ไม่ยอมช้ากว่าใคร
แต่ก็มีจุดเสียเล็กน้อย ต้นฮวาเจียวมีหนามแหลมคมมากมาย หากไม่ระวังเพียงนิดก็อาจโดนตำมือได้
ไป๋เจ๋อพลาดท่าไปหลายครั้ง มือขาวเนียนก็ปรากฏรอยแผลขึ้นหลายเส้นในพริบตา นิ้วชี้ถึงกับมีหยดเลือดสีแดงซึมออกมา
ม่อขมวดคิ้ว ดึงมือของเขามา แล้วก้มลงอมเข้าไปในปาก
“!” สีหน้าของไป๋เจ๋อชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่เป็นไร อย่าทำเลย…”
ซิงเอียงหน้าแล้วยิ้ม “น้ำลายของมนุษย์สัตว์สามารถห้ามเลือดและเร่งการสมานแผลได้นะ”
“ให้ม่อช่วยเลียหน่อย มือของเจ้าก็จะไม่เจ็บแล้ว”
ไป๋เจ๋อรู้สึกกระดากเล็กน้อย ภาพแบบนี้มองยังไงก็ไม่ชินตา
ตรงกันข้าม ม่อกลับมีสีหน้าราบเรียบ หลังจากเลียเลือดบนนิ้วของไป๋เจ๋อจนสะอาดแล้ว ก็หันไปเก็บฮวาเจียวที่อยู่เหนือศีรษะต่อไป