ยามค่ำคืนลมแรง ม่อกุมมือที่เย็นเฉียบของไป๋เจ๋อไว้ อดขมวดคิ้วไม่ได้ "กลับเถอะ"
ไป๋เจ๋อสะบัดแขนเขาออก วิ่งไปใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง โอบลำต้นแล้วทำท่าจะปีนขึ้น
ม่อดึงตัวเขาไว้ทันที "ไม่ได้ อันตรายเกินไป"
ไป๋เจ๋อเบะปาก ดูน่าสงสารยิ่งนัก "ก่อนนี้เจ้าก็พ้าข้าขึ้นไปดูจันทร์นะ"
"เจ้าไม่รักข้าแล้ว"
"ไม่ได้ไม่รักเจ้า" ม่อกุมขมับถอนหายใจ คราวหน้าจะให้ไป๋เจ๋อดื่มน้ำผลไม้เมามายอีกไม่ได้แล้ว รับมือไม่ไหวเลย
"เจ้าปล่อยมือสิ จันทร์จะหนีไปแล้ว!" ไป๋เจ๋อดิ้นขลุกขลักเต็มแรง
"ข้าพาเจ้าขึ้นไปเอง"
ทั้งสองคนนั่งเรียงกันบนกิ่งไม้ใหญ่ที่แข็งแรง ม่อไม่วางใจ มือยังคงโอบเอวไป๋เจ๋อไว้แน่น
"เจ้ากลัวความสูงไม่ใช่หรือ?"
"ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว"
"ทำไม?"
"เพราะเจ้านี่ไง"
ไป๋เจ๋อหันข้าง ยกมือทั้งสองประคองใบหน้าม่อ จูบที่ริมฝีปากเขาเบาๆ พูดยิ้มแย้มว่า "เจ้าดีกับข้าจริงๆ"
ม่อจ้องตาเขา "เรียกพี่ชายสิ"
ไป๋เจ๋อยิ้มซื่อๆ "พี่ชาย พี่ชาย พี่--"
ม่อคว้าท้ายทอยไป๋เจ๋อไว้แล้วจูบกลับ
ผ่านไปครู่ใหญ่ ไป๋เจ๋อถึงได้หอบหายใจ พิงกายบนตัวม่อ ได้ดูจันทร์สมใจอยาก
ทว่าดวงจันทร์นี้มันพร่ามัวแถมยังแกว่งไปมา
ม่อถาม "ง่วงแล้ว?"
ไป๋เจ๋อส่ายหน้า เขาแค่ถูกจูบจนมึนงง สูดออกซิเจนอีกหลายอึดใจก็จะดีขึ้นเอง
ม่อเปิดเสื้อของตัวเองออก ห่อตัวไป๋เจ๋อเข้าไป "อยู่ต่ออีกแป๊บแล้วค่อยลงไป"
ไป๋เจ๋อแหงนหน้า จ้องมองม่ออยู่หลายวินาที ทันใดนั้นก็พูดอย่างจริงจังมาก "ข้าจะหางานให้ได้ หาเงินมาเลี้ยงเจ้า"