เมื่อใกล้ถึงจุดหมาย ไป๋เจ๋อรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในสารคดีทุ่งหญ้าแอฟริกาตะวันออก
สายตามองเห็นแต่สัตว์ป่าดุร้ายนานาชนิด แม้แต่สัตว์กินพืชก็ยังสูงใหญ่ผิดปกติ พวกมันแบกสัมภาระและมนุษย์กึ่งสัตว์ไว้บนหลัง เคลื่อนตัวอย่างช้าๆ เป็นระเบียบ ภาพนั้นเหมือนภาพยนตร์แอนิเมชันใหญ่เลยทีเดียว
เดินไปสักพัก แค่หันหน้ามอง ก็จะเห็นโฉมหน้าสัตว์ตัวใหม่ ๆ ปรากฏขึ้นมาในสายตาอย่างสุ่ม ๆ
ถึงรู้อยู่ว่าเป็นมนุษย์สัตว์ แต่จู่ ๆ ก็มาเผชิญหน้ากับหมีดำ หรือสิงโตตัวใหญ่ ไป๋เจ๋อก็ยังอดหวั่นใจไม่ได้ ราวกับว่าวินาทีถัดไป พวกมันจะอ้าปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวอันน่ากลัวแล้วคำรามพุ่งเข้าใส่
ซีตอนนี้ดีใจสุด ๆ มองซ้ายมองขวาอย่างเพลิดเพลิน
เดิมทีเขาก็ขาวนุ่มน่ารัก ผมหยิกน้อย ตาโต ที่สำคัญปากหวานแถมยังเข้ากับคนง่าย ระหว่างทางทักทายคนในเผ่าอื่นไม่ขาดปาก แถมยังคุยกับมนุษย์กึ่งสัตว์ได้เป็นฉาก ๆ ตอนนี้มือเต็มไปด้วยผลไม้ที่คนอื่นให้
ชิงนั่งอยู่ด้านหลัง ได้แต่ยิ้มแย้มไปพลาง ไป๋เจ๋อยิ่งกลัวสังคมกว่าเดิม มองตรงไปข้างหน้าไม่หันไปทางอื่น กลัวว่าจะโดนเรียกให้พูดสักสองประโยค
นิสัยของเจว๋ยคือร่างโคลนของม่อ ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายที่บอกว่าคนนอกอย่าเข้าใกล้ ตลอดทางไม่ค่อยพูด พอเจอคนแปลกหน้าเข้ามาใกล้ก็จะเบนสายตาหวาดระแวงขึ้นมาทันที
เดินต่อไปอีกหน่อย ทัศนียภาพค่อย ๆ เปิดกว้างขึ้น ตามพื้นราบริมแม่น้ำ ชนเผ่ามากมายกำลังขนสินค้าที่ตัวเองนำมาลง มองไกล ๆ ช่างอลังการยิ่งนัก