ฟ้ายังไม่ทันสาง ในถ้ำก็มีเสียงกรุบกริบดังขึ้น ไป๋เจ๋อสะลึมสะลือลืมตาขึ้น ก็เห็นม่อนั่งอยู่บนเตียงแล้ว กำลังสวมเสื้อผ้า
“จะออกเดินทางแล้วหรือ?” เสียงของไป๋เจ๋อเจือไปด้วยความง่วงงุนอย่างหนัก เมื่อคืนนอนดึก ตอนนี้กำลังง่วงจนแทบตาอยู่ไม่ไหว
“ยัง” ม่อลงจากเตียงแล้วก้มตัวลงลูบผมของคู่ของตนเบาๆ พร้อมกับจัดผ้าห่มให้เขาใหม่อย่างดี แล้วเอ่ยเสียงต่ำ “ข้าไปทำอาหาร เจ้านอนต่ออีกหน่อยเถอะ”
“อืม…” ไป๋เจ๋อพึมพำตอบรับ แล้วรีบหลับตาลงทันที
ม่อต้มไข่อสูรก๊อกๆ (เกอเกอ) ย่างเนื้ออสูรร้องมอชิ้นใหญ่หลายชิ้น ไป๋เจ๋อไม่ค่อยชอบกินเนื้อในตอนเช้า เขาจึงนึ่งมันหวานแดงเพิ่มให้สองหัว
เจว๋ยตื่นเช้า หลังจากลับเล็บเสร็จก็ไปให้อาหารสัตว์หูยาว เด็กน้อยวันนี้ใส่เสื้อผ้าใหม่ กลัวเลอะเทอะ จึงยืนอยู่แค่ริมขอบ ยื่นแขนยาวๆ ไปโยนหญ้าอ่อนเป็นมัดๆ ลงในคอก
ม่อนั่งที่ขอบเตียง บีบใบหน้าอุ่นๆ ของไป๋เจ๋อเบาๆ “ตื่นได้แล้ว”
ไป๋เจ๋อใช้ผมที่ยุ่งเหยิงจากการนอนถูข้อมือของเขา หลับตาอีกสองนาที แล้วจึงสะบัดผ้าห่มออก ลุกขึ้นมาบังคับตัวเองให้ตื่น
“จะใส่ตัวไหน?” ม่อเดินไปที่ราวไม้ มองดูเสื้อผ้าที่แขวนเรียงรายอยู่ตรงหน้า แล้วถามขึ้น
“สีขาวเทาแล้วกัน”
“กางเกงล่ะ?”
“ตัวสีเทาเข้ม”
ไป๋เจ๋อนั่งบนเตียง มองม่อที่เดินเอาผ้ามาให้ด้วยรอยยิ้ม แล้วอ้าแขนโอบเอวเขาไว้แน่น ลูบไล้บั้นท้ายเขาเบาๆ พลางชมว่า “เก่งมาก!”
ตั้งแต่ฟ้าเริ่มอุ่นขึ้น ม่อก็ไม่ชอบให้ไป๋เจ๋อใส่อะไรนอน โดยเฉพาะหลังจากที่เจว๋ยแยกไปนอนห้องข้างๆ แล้ว ไป๋เจ๋อแม้จะใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวก็ยังไม่ได้