ไป๋เจ๋อยืดตัวตรง ทุบๆ เอว เงยหน้ามองไปไกล ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งสะท้อนภาพทุ่งหญ้าเขียวขจีไร้ขอบเขต
ทุกคนทำงานกันอย่างขยันขันแข็งในนาข้าว ตัด ลำเลียง มัด แบ่งหน้าที่กันชัดเจน
ภายใต้การประสานงานที่เป็นระเบียบ รวงข้าวสีส้มทองค่อยๆ กองสูงขึ้นเรื่อยๆ
เพียงแต่สภาพคนดูไม่ได้ ต่างเท้าเปล่า โคลนเกาะถึงน่องราวกับใส่รองเท้าบู๊ตสีน้ำตาล
แถมเหยียนกับพวกยังชอบเล่นหยอกกัน พอมีเวลาก็ขว้างโคลนใส่กันแบบเด็กๆ คอ ใบหน้า เปื้อนจุดโคลนเต็มไปหมด
คุนถึงกับนั่งผลุงลงไป ได้บั้นท้ายสวยสีน้ำตาลอร่ามเหมือนตอนแข่งกล้ามเนื้อ
ไป๋เจ๋อกับมนุษย์กึ่งสัตว์คนอื่นๆ หลบไปไกล เลยยังดูสะอาดอยู่
ซิงทำท่าเดือดใส่เฉิน “ถ้าแกกล้าขว้างฉันอีก แกตายแน่”
“พี่ มาเล่นด้วยกันสิ สนุกดีนะ” เฉินแบมือเปื้อนๆ เตรียมเดินเข้าหาซิง
“จะมาทำร้ายพี่แกได้ไง” หลีผุดขึ้นปกป้องอย่างกล้าหาญ แล้วเลิกคิ้วใส่ “เดี๋ยวฉันช่วยจัดการเอง”
ซิงก็ไม่เกรงใจหลี “ถ้างั้นนายช่วยจับเขาไว้ให้ฉันที”
“ได้เลย” หลีไม่แคร์น้ำใจเพื่อนแม้แต่น้อย กระโจนเข้าใส่ทันที กอดเฉินจนขยับไม่ได้
“เฮ้ นายอยู่ข้างไหนเนี่ย” เฉินเอาหัวชนหลี “ปล่อยเร็วนะ”
คุนกับพวกเดินหน้าเข้ามาลูบหมัดเตรียมพร้อม พยายามจะยื่นมือช่วยเหลือ
หลียิ้มให้ซิง “มาเลย”
ไป๋เจ๋อที่ชอบดูเรื่องสนุกขยับเข้าไปใกล้ ก็เห็นซิงเอานิ้วจุ่มโคลนบนพื้นแล้วมานวดหน้าให้เฉิน
“ฮ่าๆๆ…”
“ฮ่าๆ…”
เฉินที่สภาพเปลี่ยนไปสิ้นเชิงทำทุกคนหัวเราะลั่น
“พี่~ พี่ทำหน้าเท่ๆ ของฉันพังหมดเลย!”
“ไปมัดรวงข้าวโน่น!”
พอเฉินระเบิดอารมณ์นิดหน่อย ก็โดนซิงฟาดเข้าให้หนึ่งทีแบบเปี่ยมรัก