คืนนี้พระจันทร์กลมโต สาดแสงสีเงินลงมาทั่วผืนดิน ป่าที่เคยมืดมิดจึงถูกเคลือบด้วยแสงสลัวจาง ๆ
คืนนี้ม่อไม่ต้องออกลาดตระเวน ร่างกายราวกับมีระบบนำทางอัตโนมัติ เขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบไปนั่งลงข้าง ๆ ไป๋เจ๋อ
แม้แต่คำชวนของหลีและคนอื่น ๆ ให้มาเล่นหมากห้าตัวเรียงก็ยังปฏิเสธ
แต่รอไปพักหนึ่ง ก็ไม่เห็นท่าทีว่าไป๋เจ๋อง่วงนอนแต่อย่างใด
ม่อแปลงร่างเป็นมนุษย์สัตว์ทันที นั่งยอง ๆ บนพื้น ขาหน้าไขว้กัน แผ่นหลังโก่งเป็นเส้นโค้งงดงาม ท่วงท่าสง่างามราวกับสฟิงซ์หน้าพีระมิดอียิปต์
นี่กลับดึงดูดความสนใจของไป๋เจ๋อได้ “ไหนว่าไม่ต้องลาดตระเวนไง”
ม่อพยักหน้า แม้จะกลายเป็นเสือดำ เขาก็ยังคงดูเย็นชาเช่นเคย
ตรงกันข้ามกับข้าง ๆ เหยียนเอาหัวกลมโตของตนถูไถซอกคอของชิงไม่หยุด แถมยังแลบลิ้นออกมาเลียอย่างไม่แคร์สายตาใคร
ชิงอดไม่ได้ที่จะดึงหูของเหยียนเพื่อให้หยุด “เจ็บนะ เหยียน ลิ้นแกมีหนามสาก”
ได้ยินเสียง ไป๋เจ๋อจึงหันกลับไปมองด้วยความสงสัย ก็เห็นลิ้นใหญ่ของเหยียนกำลังมุ่งตรงไปยังหน้าของชิง
แต่บางทีอาจเป็นเพราะอยู่ในร่างมนุษย์สัตว์ ไป๋เจ๋อกลับมองแล้วไม่รู้สึกสยิวแต่อย่างใด นึกไปถึงสุนัขพันธุ์เยอรมันเชเพิร์ดของเพื่อน
ตัวใหญ่เป็นม้า แต่ละครั้งที่ไปหา มันจะร่าเริงแทบจะใช้ลิ้นล้างหน้าให้เลยทีเดียว
ก็เหมือนกับเหยียนตอนนี้ ไป๋เจ๋อคิดว่าชิงน่าจะตบปากสักฉาด เพราะเพื่อนเขาก็ทำแบบนั้น ได้ผลดีนัก
หันกลับมาก็มองเห็นเฉินถูกซิงเอามือตีหัวรัว ๆ ตัวใหญ่ขนาดนั้นยังโดนกดลงพื้นง่ายดาย