เซียวพาม่อเดินทางไปยังที่ราบสูงทางตะวันตกในครั้งนี้ เหตุผลหนึ่งคือเพื่อช่วยหมอผีผู้ยิ่งใหญ่ไปแลกเปลี่ยนสมุนไพรที่ขึ้นบนภูเขาหิมะกับระหูชนเผ่าเสือดาวหิมะ อีกเหตุผลหนึ่งคือพาลูกสัตว์ออกมาเที่ยวเตร่เสียหน่อย เด็กคนนี้แม้อายุยังน้อยแต่ทุกวันกลับดูเบื่อหน่ายยิ่งนัก ต้องหาเรื่องให้เขาทำเสียบ้าง
แต่เพราะเก็บเด็กคนหนึ่งได้ พวกเขาจึงต้องหยุดพักชั่วคราว รีบส่งเด็กกลับระหูชนเผ่าของตนก่อน ทว่าสองพ่อลูกหากันหลายวัน ถามทั้งพวกที่บินได้บนฟ้า ว่ายน้ำได้ในน้ำ วิ่งได้บนบกจนทั่วแล้ว ก็ไม่เคยได้ยินว่ามีระหูชนเผ่าชื่อ "หมู่บ้านซานซี" นี้เลย
ถึงขั้นพาไป๋เจ๋อไปให้ชาวระหูชนเผ่าต่างๆ ดูหน้าดูตาด้วยซ้ำ ปรากฏว่าผู้คนเห็นเด็กน่ารักและหน้าตาดี ก็แย่งกันบอกว่ายกให้พวกเขาเลี้ยงเสียเลยดีไหม เด็กน้อยตกใจจนรีบหลบไปด้านหลังม่อ น้ำตาคลอเบ้ากอดแขนเขาไว้แน่น พลางพูดว่า "ท่านพี่ อย่าขายข้านะ"
นี่ทำให้เซียวรู้สึกว่าไป๋เจ๋อเป็น "เจ้าโง่น้อย" เข้าไปใหญ่ เอ่อ... อย่างน้อยก็ไม่ค่อยฉลาดนัก เขาเคยคิดด้วยซ้ำว่า หรือจะจับแมลงมาบ้างแล้วยัดให้เด็กคนนี้กินบำรุงสมองเสียเลย ถือว่าทำดีมีความสุข
เรื่องแลกเปลี่ยนสมุนไพรไม่อาจรั้งรอได้อีก เซียวกับม่อจนใจจึงต้องพาไป๋เจ๋อออกรอนแรม เด็กน้อยยังคงหวาดผวาอยู่บ้าง ถามย้ำกับพวกเขาหลายครั้งหลายคราว่าจะไม่ขายเขาหรือโยนเขาทิ้งแน่นะ
เซียวไม่กล้าหยอกล้อไป๋เจ๋อ มิฉะนั้นน้ำตาของเด็กน้อยจะไหลรินเป็นลำธารน้อยๆ หยุดยังไงก็ไม่หยุด หนำซ้ำม่อยังหวงเด็กน้อยนัก รู้จักกันชัดๆ ได้ไม่นานแท้ๆ แต่ทำเอาใส่ใจยิ่งกว่าน้องชายแท้ๆ เสียอีก ต่อให้เป็นเหยียนที่สนิทกับม่อที่สุด ก็ไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้เลย
เสือดาวหิมะถนัดการปีนป่ายมาแต่กำเนิด ระหูชนเผ่าสร้างอยู่ ณ กลางไหล่เขา ภูมิประเทศลาดชัน เศษหินใต้ฝ่าเท้าก็มีมาก