ม่อวางฟืนลง เช็ดมือกับเสื้อแล้วเดินไปลูบหน้าไป๋เจ๋อ ถามว่า “ไม่สบายหรือ”
ไป๋เจ๋อรวบเสื้อคลุม “เปล่า”
ม่อเอามือแนบหน้าผากไป๋เจ๋อ จนฝ่ามือสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิเย็นเล็กน้อย รอยย่นระหว่างคิ้วจึงคลายลงบ้าง
เขาออกจากถ้ำ เงยหน้ามองฟ้าที่หมอกยังขมุกขมัว หันกลับไปดับกองไฟ “เรากลับกันเดี๋ยวนี้”
“เดี๋ยวนี้เลยหรือ”
“อืม” ม่อว่าแล้วก็ถอดเสื้อของตัวเอง สวมทับให้ไป๋เจ๋อ
ป่าหลังฝนตก ทุกอย่างชื้นแฉะ สายลมวกลงในซอกคอ เย็นวาบ
ไป๋เจ๋อดวงหน้าครึ่งหนึ่งปกคลุมด้วยเสื้อ เหลือเพียงดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่หนึ่ง ทั้งร่างแทบจะแนบชิดกับแผ่นหลังของเสือดำ
โชคดีที่ฝนไม่ได้โปรยปรายลงมากลางทางอีก
ลมพัดเนิ่นนาน ไป๋เจ๋อปิดปาก ไอเบา ๆ ในลำคอ
“หงิง~” เสือดำที่วิ่งเร็วจู่ ๆ ก็หยุดเท้า เมื่อหันมา ดวงตาสีทองเต็มไปด้วยความกังวลหนักอึ้ง
“ข้าไม่เป็นไร” ไป๋เจ๋อยื่นมือลูบม่อเบา ๆ “แค่ลมเข้าคอแค่นั้น”
เสือดำชะลอความเร็ว ยามวิ่งก็พยายามให้การเคลื่อนไหวของตนนุ่มนวลขึ้น
ตะวันค่อย ๆ ลับฟ้า ไป๋เจ๋อซบในอกม่อแทบจะเคลิ้มหลับ ถูกเขย่าตื่นเลือนราง ได้กินเนื้อย่างแล้วดื่มน้ำร้อนอีกหน่อย จากนั้นก็ปิดตาทั้งสองข้าง แทรกลงในเสื้อของเขาอีกครั้ง
คนเป็นหวัดมักไม่มีเรี่ยวแรง เกียจคร้านไม่อยากขยับเขยื้อน ระหว่างทางกลับไป๋เจ๋อมิได้นอนหมอบบนหลังเสือดำแล้วหรี่ตาครึ่งหลับครึ่งตื่น ก็ถูกม่ออุ้มไปมา