แต่ไป๋เจ๋อที่สติพร่าเลือนกลับตอบสนองช้าไปครึ่งจังหวะ เขาจ้องมองม่ออย่างตะลึงงัน ครู่ต่อมา รูม่านตาสีฟ้าน้ำแข็งก็พลันเบิกกว้าง น้ำเสียงหวาดกลัว “มะ...มะ...”
เสือดำส่งเสียงครางต่ำในลำคอ ลิ้นร้อนชื้นเลียใบหน้าขาวงามของเขาแผ่วเบาครั้งแล้วครั้งเล่า
“ม่อ อย่า...อืออา—” ยังไม่ทันพูดจบ ไป๋เจ๋อก็ถูกเสียงสะอื้นกลืนหายไป ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอด้วยม่านหมอกแห่งน้ำตา ขนตาชื้นวาวหุบต่ำลงครึ่งหนึ่ง
สวรรค์ให้โอกาสไป๋เจ๋อกลับคืนร่างมนุษย์ และเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ให้กับม่อ รสชาติครั้งนี้ แม้ผ่านไปนานเนิ่นปีแล้ว เขาก็ยังมิอาจลืมเลือน
ไป๋เจ๋อร่ำไห้ตลอดทั้งคืน ม่อเผยหูกับหางออกมา กอดปลอบเขาถึงสองวัน รอยกัดบนไหล่และแขนยังไม่จางหายไปเลย
……
ตอนแบ่งอาหารในเผ่า เจว๋ยเป็นคนไปรับ แม้ยังเด็ก แต่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงมนุษย์สัตว์ร่างสูงส่งด้วยท่าทีสงบนิ่ง
เมื่อถึงคิวเขา เด็กน้อยตั้งใจเลือกเนื้อที่ท่านพ่อชื่นชอบมาสองสามชิ้น ซีเห็นเข้าก็รีบเข้ามาช่วยทันที ทิ้งให้เหยียนยืนส่ายหัวถอนหายใจอยู่ด้านหลัง ถึงขั้นคิดอยากเปลี่ยนไปฝึกเด็กใหม่
ม่อเข้าไปในห้องเก็บของเพื่อตรวจนับอาหารในบ้าน แล้วหยิบปลามาสองสามตัวเตรียมทำซุป
ไป๋เจ๋อเพิ่งกลับคืนร่างมนุษย์กะทันหันยังไม่ชินนัก ตอนลงจากเตียงก็เผลอใช้มือและเท้าคลานไปกับพื้น อีกทั้งยังไม่ได้สวมเสื้อผ้า
จนสัมผัสเข้ากับพื้นเย็นเยียบ เขาจึงฉุกคิดขึ้นได้ว่าตอนนี้ตนไม่ใช่ลิงซ์แล้ว และไม่มีขนหนาหุ้มกาย