มิตรภาพที่พลันบังเกิดนี้เร่าร้อนเกินไป ม่อไม่มีโอกาสได้หลบเลี่ยง "ตุ้บ" เสียงหนึ่ง ก็ถูกชนกระเด็นเข้าไปในพงหญ้า สมองดับวูบไปสองวิ
หลังจากตั้งสติได้ เสือดำน้อยก็ออกแรงสุดกำลังสี่ขา ถีบใส่เหยียนที่ทับตัวเขาอยู่อย่างสุดแรง ก่อนจะดีดตัวพลิกกลับมาอยู่ที่เดิมอย่างเรียบร้อย เพียงแต่ขนตามตัวยุ่งเหยิงไปหน่อย บนหัวยังติดเศษหญ้าและเศษดินอยู่บ้าง
"โอ้ววว~" เหยียนตอนนี้หมกมุ่นอยู่กับความยินดีที่ได้สหายดีกลับมาเต็มที่ ตั้งหางชัน แล้วเดินยิ้มแก้มปริเข้ามา เอาหัวกลม ๆ ขนฟูนุ่มคลอเคลียหัวม่อ อุ้งเท้าก็ไม่อย่างว่าง่ายไปตะกุยเขา "อู้ว~อู้ว~"
ม่อยกอุ้งนิ่มขึ้น "ปั๊บปั๊บปั๊บ" ฟาดใส่เหยียนสองสามที พยายามให้เขาถอยห่างไปหน่อย
เหยียนเอียงหัว มองม่อจัดระเบียบขนตัวเอง รู้สึกแปลก ๆ อดถามไม่ได้ว่า "แกเป็นอะไรน่ะ?"
ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกว่าดูหยิ่ง ๆ ชอบกล
ม่อไม่สนใจเขา ลับไปหลังต้นไม้แปลงร่างกลับเป็นมนุษย์ รีบใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนออกมายังต้องก้มหน้าก้มตาปัด ๆ ปัดอีก
เหยียนได้ยินเสียงหัวเราะของเซียว ถึงได้สังเกตว่าบนหลังเขามีเด็กน้อยเพิ่มมาหนึ่งคน ตัวขาวสะอาดนุ่มนิ่ม ดูดีเสียด้วย โดยเฉพาะดวงตาสีฟ้ากลมโตคู่นั้น เหมือนหินสวย ๆ ที่ซื่อเก็บมาเมื่อสองวันก่อนไม่มีผิด
ความอยากรู้อยากเห็นพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เสือดำน้อยยกอุ้งเท้าหน้าพาดบนตัวเสือดำตัวใหญ่ พยายามยืดตัวตรง ยื่นหัวเข้าไปมองลูกสัตว์แปลกหน้าคนนี้