ก่อนหน้านี้ตอนที่ยายทำกับข้าว ไป๋เจ๋อมักจะตามคุณตาไปนั่งก่อไฟอยู่หลังเตาไฟด้วยกัน โดยเฉพาะช่วงที่อากาศหนาว พื้นที่เล็ก ๆ ตรงนั้นอุ่นสบายดีแท้ ผู้ใหญ่ยังจะเผามันหวาน มันฝรั่ง อ้อย ส้ม... ห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่า กอบใส่ในอุ้งมือ ทั้งร้อนทั้งหอม
ดูจนบ่อยเข้า ไป๋เจ๋อก็พอรู้ว่าต้องทำยังไง ถึงจะไม่เคยลอง แต่ก็จำขั้นตอนพื้นฐานได้หมด เลยตั้งใจจะลงมือทำด้วยตัวเอง
ทว่าเด็กน้อยกลับรู้สึกว่าเตาไฟของพี่ชายมันแปลก ๆ ขุดหลุมลงบนพื้น เอาก้อนหินมาล้อมเป็นวง หม้อกับแผ่นย่างเนื้อก็วางคร่อมไว้บนนั้นเฉยเลย แถมยังทำจากหินทั้งหมด หนาเตอะและหนักอึ้ง ตะเกียบก็เหมือนท่อนไม้ที่เพิ่งหักมาจากกิ่ง จับแล้วรู้สึกสากมือ
ไป๋เจ๋อพลันนึกถึงมนุษย์ดึกดำบรรพ์ในการ์ตูน ดูเหมือนจะเป็นแบบนี้เหมือนกัน แต่พวกนั้นหน้าตาเหมือนกอริลลาหัวฟูฟ่อง ไม่ได้ดูดีเหมือนพี่ชายพวกนี้ แถมยังแปลงร่างเป็นเจ้าแมวน้อยขนปุยไม่ได้อีก
ท้องเริ่มร้อง "อื๊อด ๆ" เด็กน้อยก้มตัวใช้เสื้อชายกระโปรงห่อไข่บนพื้น เดินไปที่แผ่นหินสำหรับย่างเนื้อ ใช้ตะเกียบเขี่ยพวกมันไปรวบไว้ด้านหนึ่งก่อน เว้นพื้นที่เปื้อนน้ำมันไว้ตรงหนึ่ง แล้วหันไปพูดกับเซียวว่า "ท่านอา ช่วยหยิบชามให้ข้าสักใบได้หรือไม่"
เซียวยื่นชามส่งให้ถึงมือไป๋เจ๋อ รู้สึกอยากรู้มากว่าเด็กน้อยจะทำอะไรต่อไป คิดไม่ถึงว่าท่าทางซื่อ ๆ แบบนี้ กลับมีความคิดเยอะไม่เบา
ตอนที่ไป๋เจ๋อกำลังจะทุบไข่แตก ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาจากข้างหลัง ม่อยืนอยู่ข้าง ๆ หยิบไข่ในมือเขาไป แล้วดึงตัวคนให้ถอยหลังไปด้วย "อยู่ห่างจากไฟหน่อย"