เมื่อลงจากที่ราบหิมะ อากาศก็ค่อยๆ อบอุ่นขึ้น ไป๋เจ๋อที่เดิมสวมเสื้อคลุมหนังมนุษย์สัตว์หนาๆ เริ่มมีเหงื่อซึม เขายื่นมือไปตบเสือดำตัวใหญ่เบาๆ "ท่านอา ตัวร้อน..."
อาจเพราะแรงเบาเกินไป แถมเสียงลมข้างหูดังเกินเหตุ เซียวไม่ทันสังเกต มีเพียงเสือดำน้อยร้อง "โอวอู" เขาจึงหยุดฝีเท้าที่วิ่ง หันกลับมาถามอย่างงุนงง "เกิดอะไรขึ้น"
"เขาร้อน" ม่อแปลงร่างกลับเป็นคน หยิบหนังมนุษย์สัตว์มาผืนหนึ่งพันรอบตัวพอเป็นเครื่องปกปิด หลังจากแก้เถาวัลย์ที่มัดเอวไว้กันไป๋เจ๋อตกลงมา ก็กางแขนรับเด็กน้อย "ลงมา"
ไป๋เจ๋อรู้สึกเหมือนกำลังเล่นสไลเดอร์ ไถลจากหลังเสือดำตัวใหญ่ "ฟิ้ว" เข้าสู่อ้อมกอดของม่อในพริบตา เงยหน้าน้อยแล้วหัวเราะ "คิกคัก" ออกมา
ม่อลูบศีรษะไป๋เจ๋อ ไม่ร้อน น่าจะยังไม่สุกงอมจากความร้อน จึงก้มลงค้นในถุงหนังมนุษย์สัตว์ที่วางบนพื้น หาเสื้อผ้าที่บางลงหน่อยให้เด็กน้อยเปลี่ยน
เสือดำตัวใหญ่ยันขาหน้าลงพื้น ขาหลังเหยียดพื้น ยืดลำตัวยาวบิดขี้เกียจ ก้มลงดื่มน้ำ "อื๊อดๆ" ริมลำธารเล็กๆ
ม่อถามไป๋เจ๋อ "คอแห้งไหม"
ไป๋เจ๋อถูกผู้ใหญ่พร่ำสอนมาตั้งแต่เล็กว่าห้ามดื่มน้ำดิบ เดี๋ยวจะปวดท้อง แถมยังมีพยาธิในท้อง จึงส่ายหน้า "ท่านพี่ ข้าไม่หิวน้ำ"
"แถวนี้ดื่มไหม ต้มแล้วนะ" ม่อหยิบของทรงกลมสีน้ำตาลออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ด้านบนเจาะรูเล็กๆ ไว้ อุดด้วยจุกหนังมนุษย์สัตว์ แค่เขย่าก็ได้ยินเสียงน้ำข้างในดัง
คนบนที่ราบสูงจะตั้งใจไปหาผลไม้ชนิดนี้ตามหุบเขาแม่น้ำ เมื่อแก่จัดและตากแห้งสนิทแล้ว คว้านข้างในออกก็ใส่น้ำได้ เวลาไปที่ที่ไม่มีแม่น้ำหรือทะเลสาบ พกไว้ก็สะดวกดี