กลับถึงบ้าน สามพ่อลูกนั่งล้อมรอบโซฟา พลิกดูรูปที่ถ่ายวันนี้ โดยเฉพาะรูปหมู่ของพวกเขา ทุกภาพอบอุ่นหัวใจอย่างยิ่ง
ราวสามทุ่ม ไป๋เจ๋อให้เจว๋ยไปอาบน้ำก่อน พอเด็กน้อยกลับเข้าห้อง เขาก็เปิดแท็บเล็ตของตัวเอง หาการ์ตูนที่เจว๋ยกำลังดูอยู่ให้ พร้อมใส่หูฟังครอบหูให้อย่างใส่ใจ แล้วปิดประตู
บางทีอาจเพราะรู้สึกผิดที่ไม่ได้ซื้อกระโปรงให้ ไป๋เจ๋อเลยลากม่อเข้าห้องสรงโดยสมัครใจ ภายใต้ข้ออ้างว่าจะอาบน้ำ ปล่อยให้เขากดตัวเองไว้หน้าอ่างล้างมือ ตรงหน้ากระจก
ม่อตื่นเต้นผิดปกติ โดยเฉพาะเมื่อจ้องมองใบหน้าสีชมพูระเรื่อชุ่มเหงื่อบางๆ ของไป๋เจ๋อในกระจก เลือดทั่วร่างเขาแทบสูบฉีดขึ้นไปหมด
ดวงตางดงามของไป๋เจ๋อพร่าเลือน เขาก้มหน้าหายใจถี่กระชั้น ม่อยื่นมือเชยคางเขาขึ้น บังคับให้ใบหน้าแหงนขึ้น ลำคอขาวเนียนเรียวยาวก็โค้งเป็นเส้นอ่อนช้อยตาม
ทุกอย่างในกระจกน่าอับอายยิ่ง ไป๋เจ๋อเบือนหน้าหนี ไม่ยอมลืมตา แต่ม่อกลับจงใจแกล้งเขา คะยั้นคะยอให้เขาดู
"แค่มองครั้งเดียว ได้ไหม"
"ผมจะเบามาก"
"ลืมตาสิ"
"ผมใกล้เสร็จแล้ว"
……
หน้ากระจก ใต้ฝักบัว ริมหน้าต่าง ทิวทัศน์งดงามไม่รู้จบ
……
ยามสิ้นสุด ขาทั้งสองข้างของไป๋เจ๋อสั่นระริก ยืนแทบไม่อยู่ พื้นกระเบื้องที่กระเซ็นน้ำยังลื่น เกือบจะล้มคว่ำคุกเข่าไปทั้งตัว ถูกม่อคว้าขึ้นมาทันเวลา เช็ดตัวให้สะอาด ใส่เสื้อผ้า แล้วอุ้มเขาออกไป