"ไซส์ครบเลยนะคะ ลองใส่ดูได้เลย"
สมกับเป็นเมืองใหญ่ พนักงานสาวก็เคยเจอลูกค้าพิเศษมาไม่น้อย ถือเป็นคนที่ "ผ่านโลก" มาโข ท่วงท่าตอนนี้เต็มไปด้วยความเป็นมืออาชีพ
"ถ้าจะซื้อเป็นของขวัญ ฉันช่วยแนะนำให้ได้นะคะ"
"มีรองเท้ากับถุงเท้าที่เข้ากันด้วยค่ะ"
"แถมวันนี้มีโปรฯ ซื้อสองชิ้นลด 12% คุ้มมากเลยนะคะ"
ไป๋เจ๋อผิวขาว หน้าแดงทีเด่นชัดมาก ทั้งตัวเคอะเขินสุดขีด อยากจะหาร่องกระเบื้องมุดหนีไป
เขายิ้มอย่างสุภาพให้พนักงานสาว "ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณนะครับ"
เพิ่งพูดจบ หันไปอีกที ม่อก็เดินเข้าไปอย่างเปิดเผยแล้ว สายตาจริงจังกวาดมองชุดกระโปรงสวย ๆ ทุกชุด แถมยังฟังพนักงานข้าง ๆ แนะนำรายละเอียดอย่างอดทน
นี่มันงานอดิเรกของมนุษย์ดึกดำบรรพ์หรือไง?
ช่วยกันสงวนท่าทีหน่อยได้มั้ย?
ไป๋เจ๋อยืนอยู่หน้าประตูร้าน ทั้งตัวค่อนข้างมึนงง ตอนนี้เขาอยากจะพาเจว๋ยถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลยจริง ๆ แล้วปล่อยม่อทิ้งไว้ที่นี่คนเดียว
พยายามรักษารอยยิ้มบนหน้าไว้ ไป๋เจ๋อรีบเดินเข้าไปกระตุกม่อ "ไป กินข้าวกัน"
ม่อถูกชุดกระโปรงน้อยดูดความสนใจไปหมดแล้ว ในหัวมีแต่ภาพตอนที่คู่ของตนใส่ ยามไป๋เจ๋อบีบเขาอย่างแรง คนนี้ถึงได้สะดุ้งตื่น
"เจ้าชอบตัวไหน?" ม่อหันไปถามไป๋เจ๋อด้วยความคาดหวัง
พนักงานสาวข้าง ๆ ยังคงมองดูอยู่ ไป๋เจ๋อเสียใจอย่างที่สุดเป็นครั้งแรกที่ไม่ได้เอาหน้ากากมา จู่ ๆ ก็อิจฉาพวกนกอย่างแรง ที่เอาหัวมุดเข้าไปในขนได้