ม่อไม่ตอบสนอง เขายื่นแผ่นหลังให้โดยตรงและสะบัดหางไปมา
“ว้าว~” เด็กน้อยตื่นเต้นจนแทบลุกขึ้นยืนในอ้อมแขนของมนุษย์สัตว์ กางมือเล็ก ๆ จับหัวของเสือดำน้อยขึ้นมาแล้วลูบเบา ๆ ซ้ำไปมา
“ท่านพี่ ขนของท่านนุ่มจังเลย!”
ขนตายังเปียกชื้น แต่ดวงตากลับโค้งขึ้นแล้ว ยิ้มเหมือนพระจันทร์เสี้ยว
มนุษย์สัตว์นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นอย่างอารมณ์ดี มองลูกของตัวเองถูกเด็กน้อยลูบหัว นวดท้อง และลูบหางอย่างสนุกสนาน...
ถ้าเป็นคนอื่น ม่อคงแยกเขี้ยวและแกว่งกรงเล็บไปนานแล้ว ทั้งเผ่าต่างก็รู้ว่าลูกของเขา “เย็นชา” นอกจากท่านพ่อแล้วก็ไม่ยอมให้ใครแตะ
“ท่านพี่ ท่านกลับบ้านกับข้าได้ไหม?” เด็กน้อยกอดคอเสือดำน้อยแน่น แล้วเอาหน้าถูอย่างสนิทสนม “ข้าจะใช้เงินค่าขนมซื้อปลาให้ท่านกิน ซื้อปลาเยอะ ๆ เลย...”
หูของม่อกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ แผ่นหลังเกร็งขึ้นทันที เขาเอียงหัว หนวดสัมผัสแตะใบหน้าของเด็กน้อย
“จั๊กจี้จัง” เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ในดวงตาราวกับมีดวงดาว ระยิบระยับ
“ยายของข้าชอบฉุ่ยฉุ่ยมาก ต้องชอบท่านแน่ ๆ...เราจะนอนด้วยกันบนเตียงเล็กของข้า...” เด็กน้อยพูดร่ายยาวข้างหูของม่อ ยิ่งพูดก็ยิ่งดีใจ
เสือดำน้อยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แขนสั้น ๆ ของเด็กน้อยทำให้ความกระตือรือร้นนี้แทบจะรัดคอ
มนุษย์สัตว์ไม่ค่อยได้เห็นลูกของตัวเองมีท่าทาง “จนปัญญา” แบบนี้ ขำจนแทบไม่ไหว จึงใช้มือเท้าคางดูเรื่องสนุกต่อไป