ภายในเผ่าเสือดาวดำกำลังแจกจ่ายอาหาร เสียงดังครึกครื้น
หยวนและเกิงพาไป๋ชิง ไม่รู้กำลังพูดอะไรกับหัวหน้าเผ่าอยู่ หมอผีผู้ยิ่งใหญ่ก็อยู่ข้างๆ ด้วย
ไป๋เจ๋อนั่งอยู่ตามลำพังในมุมมืดสลัว กำชายเสื้อที่เก่าคร่ำคร่าเหม่อลอย ราวกับวิญญาณล่องลอยไปไกลแสนไกล
ม่อจู่ๆ ก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขา แล้วค่อยๆ ย่อตัวลง เรียก “ไป๋เจ๋อ”
ไป๋เจ๋อเงยหน้าขึ้น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย เขากระพริบตาอย่างงุนงง ก่อนถามเสียงเบา “เจ้า…รู้จักข้าหรือ?”
ม่อยื่นผลไม้ใส่มือเขา “จำไม่ได้แล้วหรือ? ข้าคือม่อ บนทุ่งหิมะ เจ้าเอาแต่นั่งร้องไห้อยู่ข้างก้อนหิน”
ไป๋เจ๋อเลียริมฝีปากที่แห้งแตก แล้วส่ายหน้ากล่าวขอโทษ “ข้าขอโทษด้วย ดูเหมือนข้าจะจำอะไรไม่ได้เลย”
สายตาของม่อเลื่อนไปที่หน้าผากของไป๋เจ๋อซึ่งเปื้อนคราบเลือด ม่านตาดำขลับของเขาหมองลง “หัวของเจ้าได้รับบาดเจ็บ”
“ทำได้ยังไง?”
“ไม่รู้…” เสียงของไป๋เจ๋อแหบแห้ง “แต่มันน่าจะใกล้หายแล้ว ไม่ค่อยเจ็บ”
ม่อเห็นว่าไป๋เจ๋อเอาแต่จ้องมองผลไม้ในมือ ไม่ยอมกัดกินสักที จึงถาม “ไม่ชอบผลไม้หรือ?”
“เปล่า” ขนตาของไป๋เจ๋อสั่นไหว เขากัดผลไม้ไปหนึ่งคำ แล้วพึมพำเบาๆ “หวานมาก ขอบใจเจ้ามาก…”
ม่อไม่ได้ผละไปไหน เขานั่งมองไป๋เจ๋อเงียบๆ รอจนไป๋เจ๋อกินผลไม้หมดทีละคำๆ แล้วจึงยื่นมือออกไป
“หืม?” ไป๋เจ๋อไม่เข้าใจ
“ตรงนี้มันหนาวเกินไป” ม่อกุมมือของไป๋เจ๋อ แล้วดึงเขาลุกขึ้น “ไม่หิวหรือ?”