ไป๋เจ๋อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ในห้วงภวังค์ เขาคล้ายมองเห็นภูเขาหิมะ ทอดยาวต่อเนื่องไปไกลสุดสายตา
สายตาค่อย ๆ ชัดขึ้น ภาพถูกขยายดึงเข้ามาใกล้
เชิงเขาเชิงลาด ข้างก้อนหินสีเทาก้อนหนึ่ง มีเด็กน้อยนั่งอยู่ ผมสั้นสีเทาเงิน สวมหนังมนุษย์สัตว์ ดูเหมือนกำลังร้องไห้
ไป๋เจ๋อรู้สึกว่าเด็กร้องไห้อย่างน่าสงสารนัก ตัวเองก็พลอยรู้สึกเศร้าใจไปด้วย
เขาไม่รู้ว่าตัวเองมองจากมุมมองใด ทำได้เพียงเฝ้าดูเงียบ ๆ
ครู่หนึ่งต่อมา ในสายตาก็ปรากฏเด็กชายอีกคนหนึ่ง ผมสั้นสีดำ ก็สวมเสื้อหนังมนุษย์สัตว์เช่นกัน
เด็กสองคนหนึ่งก้มหน้า หนึ่งหันหลังให้ ไป๋เจ๋อมองเห็นใบหน้าพวกเขาไม่ชัด แต่จากรูปร่างแล้ว เด็กชายผมดำน่าจะโตกว่าเด็กชายผมเทาเงิน
เด็กชายผมดำหยุดฝีเท้า ถามว่า “ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่คนเดียว”
“ทำไมร้องไห้”
ได้ยินเสียง เด็กน้อยผมเทาเงินเงยหน้าขึ้น
ไป๋เจ๋อชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้านั้นคุ้นเคยเกินไปแล้ว แทบจะเหมือนตอนที่ตัวเองเด็ก ๆ ทุกอย่าง เพียงแต่ดวงตาของเด็กเป็นสีฟ้าน้ำแข็ง ผมเป็นสีเทาเงิน
ไป๋เจ๋อคิดอย่างฉงน หรือจะเป็นเจ้าของร่างเดิมตอนเด็ก
เด็กร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ เขาสูดน้ำมูก “ท่านพี่…… ข้า ข้าหาทางกลับบ้านไม่ได้……”
“เจ้ามีนามว่าอะไร” เด็กชายผมดำนั่งยองลง “เป็นของชนเผ่าไหน”
“ไป๋เจ๋อ” ใบหน้าของเด็กเหมือนกระดาษยับย่น “ชนเผ่า อะไรคือชนเผ่า”
เด็กชายผมดำจ้องมองเขา รู้สึกประหลาดมาก เขาคิดแล้วคิดอีก เปลี่ยนวิธีถาม “บ้านเจ้าอยู่ที่ไหน”
เอ่ยถึงบ้าน น้ำตาที่เพิ่งหยุดก็เอ่อล้นออกมาอีก เด็กน้อยร้องไห้พลางพูดพลาง “บ้านข้าอยู่ที่หมู่บ้านซานซี…… ข้าคิดถึงคุณยายกับคุณตา…… ฮือ ๆ……”
ไป๋เจ๋อรูม่านตาหดลงฉับพลัน หมู่บ้านซานซี นี่ไม่ใช่บ้านของเขาหรอกหรือ ยังมีคุณตาคุณยายอีก ไม่ถูกต้อง…… เขารู้สึกเพียงว่าศีรษะเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง เจ็บแปลบ ๆ
เด็กชายผมดำฟังไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไร ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเด็กที่ตัวสั่นเทาถามว่า “เจ้าหนาวหรือ”