ไป๋ชิงล้มลงคุกเข่ากับพื้น ผมยังมีชิ้นเนื้อย่างติดอยู่ ดูไม่ได้อย่างแรง
เขาทั้งอายทั้งโมโห ลุกขึ้นยืน หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
ไป๋เจ๋อในใจรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ภายนอกยังต้องแกล้งแสดงนิดหน่อย ไม่ใช่เพราะอะไร แค่ตั้งใจแกล้งให้อีกฝ่ายขัดใจ
จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย “ต่อไปเดินดูทางหน่อยนะ”
“ดูสิ เนื้อหกกระจายเต็มพื้น เสียดายแย่”
อสูรร้องมอก็คงตายตาไม่หลับ
ไป๋ชิงกำหมัดแน่นจนดังกรอบแกรบ กัดฟันจ้องเขม็งไปที่ไป๋เจ๋อ
ไป๋เจ๋อแกล้งทำท่าหวาดกลัวหดตัวหนี “นี่เจ้าจะตีข้าหรือ”
“งั้นข้าจะร้องเรียกแล้วนะ อันที่จริงข้าเสียงดังใช้ได้เลยล่ะ”
“เจ้า—” ไป๋ชิงโกรธจัด พึมพำคำด่าอะไรไม่รู้ หันหลังเดินกระโผลกกระเผลกจากไป
เห็นอีกฝ่ายเสียหน้า ไป๋เจ๋อเอนหลังพิงหิน มุมปากยกสูงจนแทบถึงใบหู ในใจสุขใจยิ่งนัก
ชีวิตน่าเบื่อ ได้ยียวนไป๋ชิงก็สนุกดีเหมือนกัน
ซิงกับชิงเล่นกันสักพักก็วิ่งมาหาไป๋เจ๋อ สามคนนั่งคุยกันอย่างออกรส ดีต่อกันราวกับคนในครอบครัว
กลิ่นหอมของอาหารลอยมาจากใจกลางเผ่า ไป๋เจ๋อเคยสอนพวกเขาใช้ขิง หอมป่า และเครื่องปรุงอื่นๆ หมักเนื้อ ดังนั้นอาหารมื้อรวมของเผ่าจึงอร่อยขึ้นมาก
เนื้อเสียบไม้บนกองไฟถูกย่างจนน้ำมันซู่ซ่า เนื้อทอดบนแผ่นหินก็มันแต่ไม่เลี่ยน หอมกรุ่นรัญจวนใจ ซุปในหม้อหินก็ร้อนระอุเดือดปุดๆ
ทุกคนล้อมวงเข้าไป นั่งกับพื้น ยกอาหารขึ้นทานอย่างเอร็ดอร่อย มองจากไกลๆ เหมือนไปตั้งแคมป์กลางแจ้ง บรรยากาศดีงาม