ครอบครัวสามคนที่ตลกมาก
ก่อนหน้านี้เขายังรู้สึกว่าตุ๊กตาดินเผาในพิพิธภัณฑ์ดูประหลาด แต่พออกมาทำเองกลับยิ่งตลกกว่า
เจว๋ยเป็นคนแรกที่เอ่ยว่า “ดูดี”
ม่อเหลือบมองลูกสัตว์ แล้วเพิ่มอีกคำหนึ่งว่า “ดูดีมาก”
ไป๋เจ๋อถูกชมจนใจแป้วเล็กน้อย เขายัดตุ๊กตาดินเหนียวใส่กระเป๋าตัวเอง เตรียมกลับบ้านหาที่วางไว้สักที่
หัวหน้าเผ่าก้าวยาวๆ มายืนตรงหน้าไป๋เจ๋อ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยสั่นระริกเพราะตื่นเต้นเกินเหตุ “ไป๋เจ๋อ!”
ไป๋เจ๋อสะดุ้ง มองม่ออย่างงงๆ
หมอผีผู้ยิ่งใหญ่ก็เดินเข้ามาเช่นกัน กล่าวอย่างจริงจังว่า “ไป๋เจ๋อ เจ้าต้องการสิ่งใด”
ไป๋เจ๋อ “หืม?”
หมอผีผู้ยิ่งใหญ่ “สิ่งที่เจ้าสอนให้พวกเราเผานี้ มีความหมายยิ่งใหญ่ต่อเผ่าเสือดำทั้งเผ่า”
“ยิ่งกว่านั้น ในการแลกเปลี่ยนกับเผ่าอื่นต่อจากนี้ พวกเราจะอยู่ในสถานะที่ได้เปรียบอย่างแท้จริง”
หัวหน้าเผ่ามีน้ำตาคลอเบ้า กำมือไป๋เจ๋อไว้แน่น แล้วเขย่าอย่างแรง “เจ้าคือของขวัญที่เทพสัตว์ประทานแก่พวกเรา”
“ไม่ เจ้าคือผู้แทนของเทพสัตว์!”
ชายวัยห้าสิบกว่าปีตรงหน้าน้ำตานองหน้า ไป๋เจ๋อรู้สึกหวาดหวั่น ส่งสายตาอ่อนใจไปให้ม่อ
ม่อก้าวไปข้างหน้า จากนั้นก็ค่อยๆ งัดมือของหัวหน้าเผ่าออกทีละนิ้วอย่างแนบเนียน “ท่านใจเย็นลงหน่อย”
หัวหน้าเผ่าปาดน้ำตา “ไป๋เจ๋อ เจ้าต้องการสิ่งใด ข้าจะตอบสนองเจ้าแน่นอน”
ไป๋เจ๋อส่ายศีรษะ กล่าวด้วยความจริงใจ “ข้าไม่มีสิ่งใดต้องการ”
หัวหน้าเผ่าคิดว่าเขาเพียงเกรงใจเท่านั้น จึงเอ่ยคำที่ทำเอาตกตะลึง “เจ้าอยากเป็นหัวหน้าเผ่าไหม”