ม่อดูแลอย่างพิถีพิถัน ใช้ลิ้นเลียเบา ๆ ตามขอบแผล ทำให้ไป๋เจ๋อทั้งเจ็บทั้งคันจนต้องผลักเขาเบา ๆ "พอแล้ว ๆ..."
"นานหน่อยได้ผลดีกว่า" ม่อประคองหน้าไป๋เจ๋อ พูดด้วยท่าทางจริงจัง "อยู่นิ่ง ๆ นะ"
น้ำเสียงและสีหน้านั้นดูราวกับหมอจริง ๆ
ไป๋เจ๋อเอามือป้องปาก ส่ายหน้าปฏิเสธ "ลิ้นเจ้าไม่ยอมอยู่นิ่งเลย"
ม่อเลื่อนสายตาลงต่ำ "งั้นเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น?"
"น่าจะรักษาได้ดีกว่าน้ำลายนะ"
"ข้าง่วงแล้ว จะนอนแล้ว" ไป๋เจ๋อมองทะลุปรุโปร่ง จึงเปิดผ้าห่มแล้วรีบพลิกตัวเข้าไปนอน หันหลังให้เขา เห็นเพียงท้ายทอยนุ่มฟู
คนไข้ไม่ยอมรับการรักษา ม่อรู้สึกเสียดายยิ่งนัก
ไป๋เจ๋อเอาศอกดันเขาเบา ๆ "เจ้ากอดข้าแน่นเกินไป หายใจไม่ออก"
"มืออย่าซนนะ"
ม่อพูดเสียงต่ำ "ข้าแค่ขอลูบคลำหน่อย"
"ไม่ทำอย่างอื่น"
...
แป้งมันหวานกับแป้งมันฝรั่งออกมาดีมาก ขาวนวล พอบี้ก็กลายเป็นผงละเอียด
ไป๋เจ๋อเตรียมแปรรูปขั้นที่สอง ทำเส้นบะหมี่กับเส้นใหญ่ เก็บไว้ได้นาน แถมเอาไปทำอาหารได้หลายอย่าง
ม่อไม่อยู่บ้าน ช่วงนี้พวกมนุษย์สัตว์ก็งานยุ่งอีกแล้ว ไป๋เจ๋อเลยชวนชิงมาช่วย
ซิงก็อยู่ด้วยแน่นอน ถึงไป๋เจ๋อกับชิงจะไม่ให้เขาทำอะไร แต่มีซิงคุยเป็นเพื่อน ทั้งสองคนก็ทำงานได้สนุกขึ้นเยอะ
ฉือกับฉินที่ผ่านมาเห็นเข้าเลยถามว่าอยากให้ช่วยไหม ล้วนเป็นคนดีและละเอียดมาก ไป๋เจ๋อจึงตอบตกลงด้วยรอยยิ้ม
แป้งมันหวานต้องละลายน้ำก่อน แล้วเติมเกลือกวนให้เข้ากัน จากนั้นเทลงในน้ำเดือด คนให้เป็นแป้งเปียกใสกึ่งข้น