สัตว์หูยาวครอกนี้คลอดออกมาอีกสิบกว่าตัว เล้าไก่เดิมจุไม่พอแล้ว พอดีทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า เลยช่วยกันวุ่นทั้งบ่าย ขยายเพิงพัก แล้วล้อมรั้วไม้กับไผ่ใต้ต้นไม้ข้าง ๆ ปล่อยลูกเจี๊ยบกับลูกเป็ดน้อยลงเลี้ยงแบบปล่อย
ยามพลบค่ำ ซีกับเจว๋ยสะพายกระเป๋าหนังสือเล็ก ๆ กลับมา ในมือยังหิ้วของรางวัลประจำวัน—อสูรร้องก้าบหลายตัว
“โอ๊ะ กลับมาแล้ว” เหยียนรับเหยื่อมา ชูขึ้นดู “ตัวโตใช้ได้เลยนะเนี่ย”
“ไป๋เจ๋อ ต้องฆ่าก่อนไหม”
ไป๋เจ๋อถือมีดกระดูกกำลังจะหั่นเต้าหู้ ได้ยินก็ชำเลืองมอง “จัดการหน่อยเถอะ เย็นนี้ย่างกิน”
“อย่าผ่าท้องให้แผลใหญ่เกิน”
เหยียนยิ้มรับคำทันที “ได้เลย!”
หัวปุยฟูของซีซุกเข้ามาใกล้ไป๋เจ๋อ จ้องก้อนขาวนุ่มในกะละมัง ถามด้วยความสงสัยว่านี่อะไร
“เต้าหู้” ไป๋เจ๋อยิ้ม หั่นชิ้นเล็ก ๆ ป้อนเข้าปากเด็ก
“ลื่น ๆ นุ่ม ๆ” ซีลองชิมอย่างพินิจ “แต่เหมือนจะไม่มีรสชาตินะ”
“ต้องปรุงก่อน” ไป๋เจ๋อชี้ไปที่โต๊ะในถ้ำ บอกเด็กทั้งสอง “บนโต๊ะมีชาผลไม้ ไปดื่มเร็ว”
“ได้~” ซีรีบจูงเจว๋ยพุ่งเข้าไปในถ้ำทันที
ม่อถือกระด้งสานจากซี่ไม้ไผ่บาง ไป๋เจ๋อค่อย ๆ ย้ายเต้าหู้ขึ้นไปอย่างระมัดระวัง รู้ว่าคุนพวกนี้หิว เลยตั้งใจเก็บส่วนหนึ่งไว้ ถึงจะกินเปล่า ๆ แล้วไม่มีรส แต่มันก็ยังยัดเข้าปากไม่หยุด
เหยียนลงมือเร็ว แถมถอนขนเกลี้ยงเกลา ว่าแล้วเรื่องกินนี่ เขาทำอะไรก็เนี้ยบหมดทุกอย่าง