เสียงฝีเท้าดังระงมมาจากนอกถ้ำ พร้อมกับเสียงร้อง "มอ ๆ" แบบเด็ก ๆ แว่วมาด้วย
ไป๋เจ๋อเดินไปดูที่ปากถ้ำ เห็นม่อกับเหยียนและพวกกำลังช่วยกันหามอสูรร้องมอตัวหนึ่ง ส่วนด้านหลังมีอสูรร้องมอตัวเล็กเดินตามมาติด ๆ แววตาหวาดกลัว แต่ก็ย่ำเท้าตามไม่ลดละ
ตอนนี้ฝนตกไม่หนักมาก แค่ปรอย ๆ ถูกสายลมพัดจนเฉียง
เสื้อบนร่างก็ต้องซักก่อนใส่ใหม่พอดี ไป๋เจ๋อจึงเดินออกไปตรง ๆ ถามว่า "พวกเจ้านี่..."
เหยียนแบกสะโพกหลังของอสูรร้องมอไว้บนบ่า เลยได้แต่เอียงคอตอบ "เจออสูรร้องมอตัวหนึ่งถูกหมาป่าไล่กลางทาง ขามันเจ็บน่ะ"
"ม่อบอกว่าเจ้าอยากเลี้ยงนี่ พวกเราเลยเอามาส่งให้เจ้า"
หลีชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว บอกให้ไป๋เจ๋อมองไปทางด้านหลัง "นั่นไง ลูกสัตว์มันตามมาตลอดทาง"
ไป๋เจ๋อพิจารณาดูดี ๆ อสูรที่พวกเขาหามาเป็นแม่วัวระยะให้นม ส่วนลูกวัวตัวที่ตามมาน่าจะเพิ่งเกิดได้ไม่นาน ก้าวเดินยังซวนเซเล็กน้อย
ม่อไม่มีมือว่าง พอเห็นเสื้อผ้าใหม่ของไป๋เจ๋อก็แวบแรกคิดว่าสวยมาก เข้ากับเขาดี แต่ต่อมากลับรู้สึกว่ามันบางเกินไป จึงเอ่ยว่า "ข้างนอกฝนตก เจ้าเข้าถ้ำไปก่อนเถิด"
"ไม่เป็นไร ข้าไม่หนาว" ไป๋เจ๋อมองไปรอบ ๆ ครุ่นคิดว่าจะเลี้ยงพวกมันไว้ตรงไหนดี
ม่อว่า "ไปหาเชือกมามัดไว้ใต้ต้นไม้ก่อนเถอะ"
เหยียนเสนอ "เดี๋ยวพวกเราจะทำเพิงให้มัน"
คุน "รอฝนหยุดแล้วค่อยขุดถ้ำไว้ข้าง ๆ"
ไป๋เจ๋อเห็นด้วย "เช่นนั้นข้าไปเอาเชือกมาละนะ"
หลังจากมัดอสูรร้องมอไว้ข้าง ๆ แล้ว พวกผู้ชายก็ยืดตัวตรงทันที ก่อนจะนวดไหล่กับเอว พักสักครู่แล้วก็เริ่มขนกิ่งไม้กับไผ่มาทำเพิง