ม่ออุ้มไป๋เจ๋อไว้ เห็นสีหน้าของหมอผีผู้ยิ่งใหญ่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมลงในพริบตา ร่างของเขาสั่นไหว เขาอ้าปากจะพูด เสียงแหบแห้งอย่างหนัก: “กินยาแล้วจะหาย ใช่ไหม?”
เหยียนกับหลีพากันโยนฟืนลงกองไฟไม่หยุด คุนกับเฉินก็วิ่งออกไปขนฟืนเข้ามาเพิ่มกองใหญ่ ในถ้ำก็ถูกเผาจนอบอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไป๋เจ๋อนอนนิ่งอยู่บนเตียง ม่อยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้านิ่งแข็ง กำมือของเขาไว้แน่น
ซีนอนคว่ำอยู่ข้างเตียง ใช้หลังมือปาดน้ำตา เสียงสะอื้น: “ไป๋เจ๋อ เจ้าตื่นสิ...”
เจว๋ยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ร้องไห้และไม่งอแง เมื่อเห็นปกเสื้อของไป๋เจ๋อชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ก็หมุนตัววิ่งกลับไปที่บ้าน ไม่นานก็อุ้มเสื้อผ้าสะอาดหลายชุดกลับมา
ซื่อตักน้ำร้อนออกมาหนึ่งอ่าง แล้วหยิบหนังมนุษย์สัตว์ผืนเล็กมา นำเข้ามาในถ้ำด้านใน: “ม่อ หมอผีผู้ยิ่งใหญ่ให้เจ้าเช็ดตัวให้ไป๋เจ๋อ”
ม่อพยักหน้ารับมา ถอดเสื้อผ้าของไป๋เจ๋อออกอย่างรวดเร็ว นำหนังมนุษย์สัตว์จุ่มลงในน้ำร้อน ยกขึ้นมาบิดน้ำออก แล้วก้มตัวลง ใช้การเคลื่อนไหวที่แผ่วเบาเช็ดเหงื่อบนตัวเขา
ไป๋เจ๋อเหมือนตุ๊กตาเศษผ้า แขนขาอ่อนปวกเปียก ไม่ขยับเขยื้อน ปล่อยให้ม่อประคองใบหน้า ยกแขน จับขา พลิกตัว...
เมื่อทำทั้งหมดนี้เสร็จ ม่อนั่งที่หัวเตียง ใช้ผ้าห่มหนังสัตว์ห่อตัวไป๋เจ๋อไว้แล้วอุ้มกึ่งหนึ่งไว้ในอ้อมอก แนบใบหน้าลงกับผิวที่ร้อนผ่าวของเขา เสียงแหบพร่า: “ตื่นเถิด ไป๋เจ๋อ อย่าหลับ...”
เจว๋ยยกน้ำร้อนเข้ามา ระมัดระวังส่งมาให้ตรงหน้าไป๋เจ๋อ