คืนนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่จะหยุดพัก พวกเขาจะออกเดินทางตอนฟ้าสาง แล้ววิ่งอย่างบ้าคลั่งหนึ่งวันกับหนึ่งคืน พยายามกลับถึงหมู่บ้านให้ได้ในตอนรุ่งสางของวันถัดไป
คราวนี้โชคดี พวกเขาเจอถ้ำแห่งหนึ่ง ไม่ต้องทนค้างคืนท่ามกลางพายุหิมะ
ฟ้ามืดเร็วขึ้นกว่าเดิมมาก
ซื่อและเหยียนเข้าไปตรวจดูรอบหนึ่งก่อน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีกลิ่นของสัตว์ป่าหรือมนุษย์สัตว์อื่นหลงเหลืออยู่ ทุกคนจึงตามเข้าไป
ม่อแบกไป๋เจ๋อไปยังตำแหน่งด้านในสุด หยุดฝีเท้า แล้วค่อย ๆ หมอบขาหน้าลง
ลมหนาวพัดหิมะเสียดแทงเข้ามาทางผ้าห่มหนังสัตว์ที่คลุมร่างอยู่เสมอ หลังวิ่งวุ่นมาทั้งวัน แขนขาของไป๋เจ๋อตอนนี้แข็งทื่อจนขยับไม่ได้
หลีกับเฉินช่วยประคองเขาลงมา
ไป๋เจ๋อรู้สึกไม่สบายไปทั้งร่าง ห่อตัวด้วยหนังมนุษย์สัตว์ย่อมุมอยู่เงียบ ๆ ไม่พูดอะไรสักคำ สภาพจิตใจดูแย่อย่างชัดเจน
ซีและเจว๋ยเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง ใช้ลิ้นเลียใบหน้ากับมือของเขา
สองวันก่อน ไป๋เจ๋อยังพอพูดคุยกับพวกเด็กน้อย ลูบหัวพวกเขา อุ้มไว้ในอ้อมอกให้ไออุ่น แต่ตอนนี้กลับทำได้แค่ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เพียงไม่กี่วินาทีก็ต้องปิดลงอีกครั้ง
หนังสัตว์ส่วนเกินถูกนำไปแลกเกลือกับหมู่บ้านมนุษย์ปลาหมดแล้ว ผ้าห่มหนังสัตว์ที่เคยคลุมร่างไป๋เจ๋อแต่เดิม ก็ถูกหิมะซึมจนเปียกชื้น
ม่อใช้กิ่งไม้ขึงมันขึ้น วางผึ่งไว้ข้างกองไฟให้แห้ง จากนั้นจึงหอบไป๋เจ๋อเข้ามากอดไว้ตรงหน้า เปิดหนังสัตว์ของตัวเองออก แล้วใช้เสื้อผ้าห่อหุ้มตัวเขาไว้
ไป๋เจ๋อทั้งง่วงทั้งหนาว ประสาทสัมผัสเชื่องช้าลงบ้าง ร่างกายโน้มเข้าหาแหล่งความอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว