ไป๋เจ๋อขี้เกียจเกินกว่าจะขยับตัว เขานอนตะแคงอยู่ในเปลญวนตลอด แขนเท้าคาง มองม่อตักน้ำ ขนกะละมัง ล้างถั่วเหลือง... ระหว่างนั้นก็ไม่ลืมแวะมาช่วยดันเปลญวนให้เขา ดูยุ่งอย่างมีความสุข
สายตาพลันเหลือบไปเห็นสร้อยไข่มุกและอัญมณีที่แกว่งไกวตามลมใต้แสงตะวัน ไป๋เจ๋อนึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง เม้มริมฝีปาก หน้าขึ้นสี ใช้มือประคองเอวที่ปวดเมื่อย แล้วค่อย ๆ เดินไปเก็บมันลงทีละเส้น
ไข่มุกเม็ดกลมงามลื่นผ่านผิวฝ่ามือ ไป๋เจ๋อส่ายหัวพลางรีบเก็บให้เรียบร้อย
ในใจอดบ่นไม่ได้ มนุษย์โบราณนี่ไม่โบราณเอาซะเลย เล่นเป็นเสียด้วย ข้อจำกัดของยุคสมัยก็ไม่ส่งผลต่อฝีมือของเขาเลย
“ล้างหมดแล้ว” จู่ ๆ เสียงของม่อก็ดังมาจากด้านหลัง
ไป๋เจ๋อสะดุ้งสุดตัว หันไปพูดว่า “ไปทำงานไป”
“เสร็จแล้ว” สีหน้าของม่อเหมือนอยากได้คำชม ตัวแทบชิดเข้ามา ก้มศีรษะเล็กน้อย เส้นผมนุ่มฟูแผ่วเบาลอดผ่านซอกคอของไป๋เจ๋อ
ไป๋เจ๋อรู้ทันเจตนาของเขา ยื่นนิ้วชี้ออกมา ส่ายไปมา “ห้ามจูบ”
“ไม่จูบ” ม่อใช้แขนยาวแข็งแรงโอบกอดคู่ของตนจากด้านหลัง แนบแก้ม กอดเบียดเสียด “แค่กอดเฉย ๆ”
“เหนื่อยนิดหน่อยนะ”
คำพูดนี้ไป๋เจ๋อไม่เชื่ออยู่แล้ว แต่ก็ไม่จับผิด ปล่อยให้เขากอดอยู่ครู่หนึ่ง
มือของม่อไม่ค่อยอยู่สุข เผลอแป๊บเดียวก็ล้วงเข้าไปในชุด
ไป๋เจ๋อสูดปาก “ซี้ด” จับแขนเขาไว้ “อย่ามัวเล่นสิ เมื่อวานโดนกัดแรง ตอนนี้ยังเจ็บอยู่เลย”