ไป๋เจ๋อพูดพลางม่อก็ฟังอย่างเงียบ ๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ ไป๋เจ๋อเกือบจะเล่าประวัติศาสตร์มนุษยชาติย่อ ๆ ออกมาได้แล้ว
ในสายตาของม่อ ไป๋เจ๋อเปล่งประกายวิบวับ
ไป๋เจ๋อมองดูสีหน้าจดจ่อของม่อใต้ไรผมที่ปรกหน้าผาก แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า "ข้าขอโทษ"
ม่อถามว่า "ขอโทษเรื่องอะไร"
ไป๋เจ๋อไม่ได้พูดอะไร
ม่อจูบปลายนิ้วของเขา พลางมองตาเขา "วันนี้เป็นความผิดข้าเอง ข้าต่างหากที่ควรขอโทษ"
ไป๋เจ๋อเอาหน้าผากแนบกับม่อ ลมหายใจรินรดสลับกัน เขาพูดว่า "จากนี้ไปชีวิตจะค่อย ๆ ดีขึ้น"
"อืม"
อ่อนหวานกันได้สักพัก ไป๋เจ๋อก็โพล่งขึ้นว่า "ซุปจะเย็นแล้ว"
ม่อปล่อยมืออย่างอาลัยอาวรณ์ "อืม เจ้าก็ดื่มเสียหน่อยสิ"
"ข้าไม่หิว"
"ดื่มเป็นเพื่อนข้าหน่อย"
เดิมทีเป็นซุปที่อุ่นมาให้ม่อ แต่ไป๋เจ๋อกลับถูกป้อนทั้งกล่อมทั้งคะยั้นคะยอจนดื่มเข้าไปกว่าครึ่งถ้วย
"แผลบนตัวเจ้าโดนน้ำไม่ได้" ตอนล้างหน้าแปรงฟัน ไป๋เจ๋อหยิบผ้าขนหนูหนังมนุษย์สัตว์ในมือม่อมา แล้วค่อย ๆ เช็ดตัวให้เขาทีละนิดอย่างระมัดระวัง หลบเลี่ยงตรงแผล
ม่อยืนอยู่ตรงนั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาเล็กน้อย เขาไม่น่าเสี่ยงไปล่าหมีดำตัวนั้นเลย
แม้ไป๋เจ๋อจะไม่พูด แต่เขาก็รู้สึกได้ ว่าอารมณ์ของไป๋เจ๋อห่อเหี่ยวมาก
ครู่ต่อมา เสียงน้ำก็ค่อย ๆ จางหาย ไป๋เจ๋อยืดตัวขึ้น วางผ้าขนหนูไว้บนราว "นอนเถอะ"
ตอนทั้งสองกลับขึ้นเตียงอีกครั้ง เจว๋ยตื่นขึ้นมาอย่างมึนงงกลางหลับ เขาเรียก "ท่านพ่อมนุษย์สัตว์" แล้วก็ถูกความง่วงพากลับสู่ห้วงนิทรา