มือใหญ่ที่อบอุ่นทาบปิดดวงตาเขา กลิ่นอายคุ้นเคยรวยรินปลายจมูก แผ่นหลังของไป๋เจ๋อพิงเข้ากับอกกว้างแน่นหนาอย่างฉับพลัน
"อย่ามองอีกเลย" ม่อใช้มืออีกข้างกุมข้อมือเขาที่หดอยู่ในแขนเสื้อ ลากไล้ลงมาจนห่อหุ้มไว้ในฝ่ามือตน "ไปเล่นกับเจว๋ยและคนอื่น ๆ สักหน่อยไหม"
ความหวาดกลัวของไป๋เจ๋อถูกการกระทำกะทันหันของม่อทำให้สลายหายไปมาก เขาหัวเราะเบา ๆ "ข้าไม่ใช่เด็กนะ"
ม่อเอียงศีรษะ จูบแก้มของไป๋เจ๋อ ริมฝีปากลูบผ่านผิวเย็นเฉียบ หยุดนิ่งอยู่ตรงมุมปากของเขา
"ใคร ๆ ก็เห็นกันหรอก" ไป๋เจ๋อเกร็งเล็กน้อย ใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกกุมไว้ ไปจับมือที่ม่อใช้ปิดตาเขาอยู่
ม่อหัวเราะต่ำสองครั้ง รวดเร็วเลียกัดเนื่อริมฝีปากเขา ด้านนอกหนาวเย็น ด้านในเปียกชื้นร้อนผ่าว
ไป๋เจ๋อพลันเม้มปากแน่น ใช้ลิ้นดันสิ่งแปลกปลอมออกไป
ยั่วยวนเขาจนหนำใจแล้ว ในที่สุดม่อก็ยอมเก็บอาการเจ้าเล่ห์ของตน เขาหมุนไหล่ไป๋เจ๋อให้คนตรงหน้าเผชิญหน้ากับตน "เข้าไปในถ้ำรอข้าสักครู่ พอรับอาหารเสร็จก็กลับบ้าน"
ไป๋เจ๋อยบอกว่า "ข้าไปเลือกเถอะ"
ม่อตัดใจไม่เอาของเนื้องูไปเลยเสียสิ้น เขาคิดว่าไป๋เจ๋อสนใจหมีดำ จึงพยักหน้า "อืม ไปต่อคิวได้แล้ว"
ระยะนี้มีนกล่าเหยื่อบนฟ้าคอยจ้องโจมตีอยู่ หัวหน้าเผ่าจึงเรียกประชุมมนุษย์สัตว์ หารือเรื่องการลาดตระเวนของระหูชนเผ่า หน้าที่แบ่งอาหารจึงให้หมอผีผู้ยิ่งใหญ่เป็นผู้ดำเนินการ
เจาเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "ไป๋เจ๋อ เจ้าก่อนเลย"
ไป๋เจ๋อ "หา"
"หมีดำตัวนี้ ม่อเสี่ยงอันตรายล่อออกมาจากถ้ำนะ แน่นอนว่าพวกเจ้าต้องได้เลือกก่อน"