เหล่าเสือดำที่กลับมาจากล่าสัตว์ เพิ่งเข้าระหูชนเผ่าก็รู้ว่ามีสัตว์ร้ายบุกเข้าโจมตี
เหยี่ยวหงอนดุร้ายในช่วงคลื่นความหนาวเย็นจับเหยื่อไม่ได้ จึงหันมาเล็งเป้าหมายที่ระหูชนเผ่ามนุษย์สัตว์ พวกมันหมอบอยู่บนต้นไม้ใกล้เคียงอย่างเงียบเชียบ วนเวียนอยู่หลายวัน เพื่อรอคอยโอกาส
มนุษย์กึ่งสัตว์และลูกสัตว์ที่อาศัยอยู่ริมนอกระหูชนเผ่า จึงกลายเป็นเป้าหมายที่ดีที่สุดของพวกมัน
เหยี่ยวหงอนพวกนี้มีขนสีขาวอมเทา แทบจะกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับหิมะในอากาศ เวลามันพุ่งตัวดิ่งลงมาด้วยความเร็วสูง กว่าเหยื่อจะรู้ตัว กรงเล็บที่ยาวและแหลมคมก็อยู่แค่เอื้อม
ซีและเจว๋ยกอดฟืนไว้ เดินฝ่าหิมะทีละก้าวมุ่งหน้าไปที่ปากถ้ำ ไป๋เจ๋อยิ้มพลางเขย่าขนมในมือ ยังไม่ทันเอ่ยปากพูด เลือดในร่างก็แข็งตัวขึ้นมาทันที
ทันทีที่เหยี่ยวหงอนเกือบจะลงมือได้ เสือดำตัวหนึ่งก็พุ่งตะครุบเข้ามา เสียงคำรามที่กึกก้องกังวานดังไปทั่วทั้งระหูชนเผ่าในชั่วพริบตา
มนุษย์สัตว์ต่างพากันกลายร่างเป็นสัตว์ รีบรุดมาทางนี้
ซื่อปกป้องเด็กทั้งสองไว้ใต้ร่าง ขนพองฟู สันหลังโก่งต่ำ พร้อมจะเข้าโจมตีทุกเมื่อ
เหยี่ยวหงอนบินวนอยู่กลางอากาศไม่กี่รอบก็หายเข้าไปในหิมะ
ไป๋เจ๋อกอดซีและเจว๋ยไว้ ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ ผ่านไปนานแล้ว หัวใจที่เต้นระรัวก็ยังไม่สงบลง
โลกนี้ อันตรายกว่าที่เขาคิดเสียอีก
……
ม่อกลับมาตอนฟ้ามืดแล้ว เขาเคาะประตูอยู่พักหนึ่ง ถึงได้ยินเสียงระแวดระวังของไป๋เจ๋อดังขึ้น: "ใคร?"