ไป๋เจ๋อไม่ได้หลับตาลงเลยเกือบสามวัน ใบหน้าที่ซูบผอมอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งซีดขาว ริมฝีปากที่เม้มแน่นไร้สีเลือด ทั้งร่างดูราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อ
ม่อดึงตัวไป๋เจ๋อมากอดไว้ในอ้อมแขนแน่น มือทั้งสองข้างจับบ่าของเขาไว้ อยากให้เขาหลับ แต่ยังไม่ทันได้หลับตาสักพัก ไป๋เจ๋อก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเย็นเยียบ ในดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและร้อนรน
ป่าทึบเหนือศีรษะบดบังแสงแดดร้อนระอุ กระแสน้ำเชี่ยวกรากไหลไปข้างหน้า ในพงหญ้ารกชัฏมีเสียงแมลงร้องดังเป็นระยะๆ สายลมดูเหมือนจะหยุดนิ่งเพราะบรรยากาศที่หนักอึ้งเกินไปในตอนนี้
ม่อรับกระบอกไม้ไผ่จากมือเหยี่ยน ยกไปที่ปากไป๋เจ๋อ เอ่ยเสียงเบา “ดื่มน้ำหน่อย”
ไป๋เจ๋อส่ายหน้า จ้องมองผิวน้ำที่เชี่ยวกรากในระยะใกล้ไม่ไกล ไม่ยอมละสายตา ประหนึ่งว่าวิญญาณถูกกระแสน้ำพัดพาไปด้วย เหลือไว้เพียงซากกายที่ว่างเปล่าและด้านชา
ม่อยกมือขึ้นประคองคางของเขา เรียก “ไป๋เจ๋อ”
ในที่สุดไป๋เจ๋อก็ยอมหันมา เมื่อสบตากับม่อที่ใต้ตาเขียวคล้ำเป็นรอยช้ำ เขานิ่งไปสองวินาที แล้วจึงอ้าปากตามคำสั่งแต่โดยดี ดื่มน้ำเข้าไปครึ่งกระบอกไม้ไผ่
ม่อโอบกอดคู่ของตน กดศีรษะของเขาแนบอก น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ไป๋เจ๋อ หลับสักพักเถอะ แค่สักพักเดียว”
หลังจากออกจากเผ่าเหยี่ยวปีกดำ พวกเขาก็ค้นหามาตลอดสามวันเต็ม ระหูชนเผ่าโดยรอบทั้งหมดเข้าร่วมด้วย เผ่าที่มาแลกเปลี่ยนก็ช่วยกันค้นหา เผ่าอสูรเวหาต่างๆ ยิ่งวนเวียนอยู่เหนือป่าทั้งวัน แทบจะค้นหาไปตามริมฝั่งแม่น้ำอย่างละเอียดยิบ แม้แต่ซอกระหว่างเขาแต่ละลูกก็ไม่ละเลย