โอมอลลีย์ไม่พูดอะไรอีก ก้มหน้าก้มตากวัดแกว่งพลั่วอย่างเอาเป็นเอาตาย
เงินเดือนทั้งเดือนของเขามีแค่ร้อยกว่าเหรียญ ถ้าแพ้ขึ้นมาจริง ๆ แล้วต้องควักเงินหลายสิบดอลลาร์ออกมาทีเดียว คงเจ็บใจแทบขาด
เขาจึงลงแรงสุดชีวิต งัดเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีออกมา
แต่ถึงโอมอลลีย์จะพยายามแค่ไหน ก็ยังสู้ลอว์รีไม่ได้
ลอว์รีราวกับเครื่องขุดดินที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ด้วยส่วนสูง 6 ฟุต 3 นิ้ว จึงได้เปรียบอย่างมากเวลาขุดหลุม
แขนที่ยาวกว่า วงเหวี่ยงที่กว้างกว่า ทำให้โกยดินขึ้นมาได้มากกว่า
เขาลงมือครั้งเดียว ก็เทียบได้กับโอมอลลีย์เหวี่ยงพลั่วหลายครั้ง
นิกสันยืนอยู่ไม่ไกล คาบบุหรี่ไว้ในปาก
เขามองลอว์รีที่กำลังกวัดแกว่งพลั่วท่ามกลางโคลน แล้วพึมพำว่า “ไอ้โอมอลลีย์นี่ ปกติก็ฉลาดอยู่หรอก แต่คราวนี้คงต้องเสียท่าแล้วละ”
ร้อยตรีคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา
นิกสันเป็นทหารเก่าที่อยู่ในกองทัพมาสิบกว่าปี นายทหารที่เขาเคยพบเห็นมีไม่น้อยไปกว่าศัตรู
เขาเคยเจอผู้บังคับบัญชาที่จบจากโรงเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์มาแล้วหลายคน
แต่คนพวกนั้นส่วนใหญ่ล้วนมีกลิ่นอายความหยิ่งทะนงของคนที่คิดว่าตัวเองรู้ทุกอย่าง
จะเข้าใจพวกเขาก็ไม่แปลก อย่างไรเสีย คนที่เข้าโรงเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์ได้ ส่วนใหญ่ก็มาจากครอบครัวที่มีฐานะดี
ส่วนคนที่เรียนจบจากที่นั่นได้ ก็ล้วนเป็นผู้มีพรสวรรค์ ทั้งความมุ่งมั่น สติปัญญา และความรู้
คนแบบนี้จะหยิ่งอยู่บ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่เมื่อคนพวกนี้ลงไปประจำหน่วยระดับล่าง ก็มักดูแคลนทหารชั้นผู้น้อย