“เฮ้ โอมอลลีย์ ดูท่านายจะแพ้แล้วนะ”
“พูดอะไรของนาย โควัลสกี ฉันจำไม่ได้ว่าเคยพนันอะไรกับนาย”
“มีสิ ลืมแล้วหรือไง วันที่ผู้หมวดมาถึง นายพนันกับฉันว่าเขาคงอยู่ไม่ถึงสามวัน ต้องเข้าไปนอนห้องพยาบาลเพราะจับไข้แน่ ๆ”
“โธ่ ฉันพูดแบบนั้นด้วยเหรอ เป็นไปไม่ได้มั้ง!”
“อย่าคิดจะเบี้ยว ทุกคนได้ยินกันหมด วันนี้ก็วันที่สามแล้ว ถ้าผู้หมวดไม่เป็นอะไร นายต้องจ่ายฉัน 50 ดอลลาร์!”
“ไม่มีเรื่องแบบนั้นสักหน่อย ฉันจะไปพนันเรื่องนี้กับนายได้ยังไง”
เหล่าทหารที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ พากันส่งเสียงโห่แซวด้วยความสะใจ “โอมอลลีย์นี่โกหกหน้าตายจริง ๆ”
“โควัลสกี นายยังโดนเขาเอาเปรียบไม่พออีกหรือไง ดูท่าทางแล้วเขาเหมือนคนที่จะยอมจ่ายเงินดี ๆ งั้นเหรอ”
ได้ยินทุกคนพูดถึงตัวเองแบบนั้น โอมอลลีย์ก็ยังหน้าตาเฉย “พวกนายรู้อะไร เจ้าหมีโควัลสกีคิดจะหลอกเอาเงินฉันต่างหาก ฉันไม่หลงกลหรอก!”
โควัลสกีเสียเปรียบเพราะพูดไม่เก่ง ถึงกับร้อนรนจนพูดติดอ่าง “มะ...ไม่ใช่สักหน่อย นายต่างหากที่เป็นคนชวนฉันพนัน!”
โอมอลลีย์ทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วตะโกนขึ้นว่า “เลิกวุ่นวายได้แล้ว ฉันเคารพผู้หมวดขนาดนั้น จะไปพนันเรื่องนี้ได้ยังไง!”
“หมวดที่หนึ่ง! รวมพล!”
เสียงตะโกนของจ่าสิบเอกนิกสันทำให้เหล่าทหารที่เดิมทีเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่ข้างกำแพงโรงนอนรีบกระตือรือร้นขึ้นมาทันที
วันนี้เป็นวันเสาร์ ตามธรรมเนียมที่ไม่ได้เขียนไว้ หลังจัดการงานในค่ายทหารเสร็จช่วงเช้า ช่วงบ่ายก็ควรเป็นเวลาพักผ่อนตามอัธยาศัย