คนที่อยู่ล่างสุดคือแรงงานรับค่าจ้างเป็นเงิน
ส่วนใหญ่เป็นคนผิวดำจากหมู่เกาะอินเดียตะวันตก ชาวปานามาพื้นเมือง และแรงงานชาวจีน
พวกเขาได้รับค่าจ้างเป็นบัลบัว ซึ่งเป็นเงินตราท้องถิ่น อาศัยอยู่ในที่พักอันแออัด และทำงานหนักที่สุดเหนื่อยที่สุด
แต่ลอว์รีก็รู้อีกเรื่องหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นชาวเมืองปานามาหรือชาวเมืองโคโลญจน์ ขอเพียงหางานในเขตคลองได้ ต่อให้เป็นตำแหน่งระดับล่างสุด รายได้ก็ยังจัดอยู่ในระดับกลางค่อนไปทางสูงของท้องถิ่น
คนงานขนของคนหนึ่งหาเงินได้เดือนละสิบกว่าไปจนถึงยี่สิบดอลลาร์ ขณะที่แรงงานทั่วไปในเมืองปานามาอาจได้เพียงห้าหรือหกดอลลาร์ หรืออาจน้อยกว่านั้นด้วยซ้ำ
เขตคลองเป็นเหมือนแม่เหล็ก ดึงดูดคนยากจนจากทั่วอเมริกากลาง
«คิดอะไรอยู่ ร้อยตรี?» เสียงของนิกสันดังมาจากด้านข้าง
จ่าใหญ่ไม่รู้ว่ามานั่งอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไร ในมือถือกาแฟอยู่ถ้วยหนึ่ง เขาไม่ดื่มเหล้า นี่เป็นกฎของเขา
ลอว์รีละสายตากลับมา แล้วหันไปมองนิกสัน
«กำลังคิดถึงร้านเหล้านี่ เหล้ารสชาติดี»
«ฮ่า ๆ ๆ ร้อยตรี เพิ่งมาถึงได้ไม่นานนี่นา» นิกสันฉีกยิ้ม «ร้านเหล้าแถวนี้จะไปสนุกอะไร บาร์ในเขตคลองของเราต่างหากถึงจะสนุกจริง คราวหน้าผมจะพาไปลอง แล้วคุณก็จะรู้เอง»
«ร้านนี้แย่มากหรือ?»
«ก็ไม่ได้แย่หรอก แค่...» นิกสันบุ้ยหน้าไปทางโอมอลลีย์ «เจ้าโอมอลลีย์ขี้เหนียวคนนั้นจะยอมพาคนเยอะขนาดนั้นไปที่ดี ๆ ได้ยังไงล่ะ อย่าดูท่าทางเขาที่ทำอะไรตามใจชอบนักเชียว เขาดีกับครอบครัวมาก เงินเดือนแต่ละเดือน หักค่าครองชีพพื้นฐานแล้ว อย่างน้อยก็ส่งกลับบ้านไปมากกว่าแปดส่วนสิบ»
ลอว์รีค่อนข้างประหลาดใจ