“ลอว์รี ขอโทษนะ…”
การนัดเดตสุดสัปดาห์ตามปกติของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นด้วยข่าวที่ไม่น่ายินดีนัก
อีดิธบอกลอว์รีถึงอุดมการณ์และแผนการในอนาคตของเธอ
นั่นหมายความว่าเธอไม่อยากเป็นแม่บ้าน
ระหว่างสร้างครอบครัวกับสร้างอาชีพ เธอเลือกอย่างหลัง
“เฮ้ อีดิธ อย่าพูดแบบนั้นสิ” ลอว์รีดึงอีดิธเข้ามากอด
ทุกคนย่อมมีสิ่งที่ตัวเองอยากทำ
ลอว์รีเป็นคนใจกว้างพอสมควร เขาทำได้เพียงสนับสนุนให้อีดิธทำในสิ่งที่เธออยากทำ
ถึงอย่างไร สถานะของผู้หญิงในยุคนี้ก็แตกต่างจากศตวรรษที่ 21 ราวฟ้ากับเหว
ในเวลานี้ ขบวนการเรียกร้องสิทธิสตรีเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง
แม้ลอว์รีจะรู้ว่าในภายหลังมีบางคนพัฒนาขบวนการสตรีนิยมให้กลายเป็นการต่อสู้สุดโต่ง แต่ในทศวรรษ 1930 ทุกคนที่กล้าลุกขึ้นมาเป็นกระบอกเสียงให้ผู้หญิงก็ควรได้รับการสนับสนุน
“อีดิธ มีอะไรที่ฉันพอช่วยได้ไหม? พ่อฉันรู้จักสมาชิกวุฒิสภารัฐนิวยอร์กหลายคน ถ้าเธอต้องการ ฉันขอให้พ่อแนะนำเธอได้นะ”
“ขอบคุณนะ ลอว์รี” อีดิธสูดกลิ่นจากตัวเขาเบา ๆ
เธอชอบกลิ่นนั้นมาก มันทำให้รู้สึกอุ่นใจ
“ตอนนี้ยังไม่จำเป็น ศาสตราจารย์สจวร์ตอาศัยเครือข่ายศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยช่วยแนะนำฉันให้รู้จักกับวุฒิสมาชิกวากเนอร์ เพื่อไปทำงานเป็นที่ปรึกษาด้านนโยบายแล้ว”
“ได้เลย ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็ติดต่อฉันมาได้ทุกเมื่อ”
ทั้งคู่ใช้เวลาสุดสัปดาห์ที่บ้าคลั่งที่สุดนับตั้งแต่รู้จักกันมา
ราวกับอยากทำทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตให้เสร็จสิ้นภายในเวลาเพียงสองวันอันแสนสั้น
……………
หลังกลับมาเป็นโสดอีกครั้ง ลอว์รีก็ทุ่มเทให้กับทุกสิ่งในโรงเรียนด้วยความกระตือรือร้นยิ่งกว่าเดิม
ท่ามกลางชีวิตที่ยุ่งวุ่นวายแต่เปี่ยมด้วยความหมาย ปีสุดท้ายที่โรงเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์ก็ค่อย ๆ เดินทางมาถึงปลายทาง