ครอบครัวสามคนของหลินอวี่ถังพักอยู่ในห้องพักด้านในร้านขายของชำ
ตอนถูกคนปลุกขึ้นมา มารดาของหลินยังงัวเงียจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
เธออาศัยอยู่ในย่านชาวจีนมาเกือบ 20 ปี แต่พูดภาษากวางตุ้งไม่เป็น ที่บ้าน หลินเจิ้นปังผู้เป็นสามีมักพูดกับเธอเป็นภาษาสเปน
เมื่อได้ยินลูกจ้างเรียกให้ลุกขึ้น เธอก็มีสีหน้างุนงง ฟังสำเนียงแปลกหูแล้วไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายพูดอะไร
ปกติลูกจ้างพวกนี้ก็ไม่เคยมีท่าทีดีกับหลินอวี่ถังและน้องชายของเธออยู่แล้ว
หากเป็นวันธรรมดา เห็นมารดาของหลินอืดอาดและตอบสนองช้า พวกเขาคงหมดความอดทน ผลักไสเธอไปนานแล้ว
แต่คืนนี้ ลูกจ้างไม่กล้าแสดงท่าทีอวดดีแม้แต่น้อย
เขาข่มความตื่นตระหนกในใจ อดทนพูดพร้อมกับทำมือประกอบ “ตามผมมา ลูกสาวคุณก็อยู่ทางนั้นเหมือนกัน”
มารดาของหลินขมวดคิ้วอย่างสงสัย ก่อนตอบเป็นภาษาสเปนว่า “จะให้ฉันทำอะไร?”
ทั้งคู่ต่างพูดกันคนละภาษา สื่อสารกันไม่รู้เรื่องเลย
ลูกจ้างไม่มีทางเลือกอื่น จึงหันไปปลุกหลินกั๋วเฉียง
“ไปบอกแม่ของนายให้ตามฉันมา นายก็มาด้วย หลินอวี่ถังรอพวกนายอยู่ข้างนอก”
หลินกั๋วเฉียงสะดุ้งตื่น เส้นประสาทพลันขึงตึง แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
เขาจ้องลูกจ้างแล้วถามเสียงแข็ง “พี่สาวผมอยู่ไหน? ทำไมต้องเรียกพวกเราออกไปกลางดึก?”
ลูกจ้างไม่อยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ จึงจงใจทำหน้าขึงขัง ข่มขู่ด้วยน้ำเสียงดุดัน “จะไปหรือไม่ไป? ถ้าไม่ไป ฉันจะลงมือแล้วนะ!”
ได้ยินเช่นนั้น แม้หลินกั๋วเฉียงยังสงสัยอยู่เต็มอก แต่ก็ไม่กล้าขัดขืน