“รบกวนคุณแล้วค่ะ”
หลินอวี่ถังกล่าวเสียงนุ่ม
โอมอลลีย์ชี้ไปทางลอว์รีที่นำกำลังออกไปแล้ว ก่อนขยิบตาให้เธอ “ถ้าจะขอบคุณ คุณคงขอบคุณผิดคนแล้วล่ะ ผมแค่ทำตามคำสั่ง”
“ไม่ว่ายังไง คืนนี้ก็ต้องขอบคุณคุณค่ะ!”
โอมอลลีย์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาพาหลินอวี่ถังไปที่โรงแรมการค้าอเมริกา
พูดตามตรง ที่นี่เองก็เป็นครั้งแรกที่โอมอลลีย์มา
ถ้าโรงแรมแห่งนี้ตั้งอยู่ในอเมริกา ก็คงไม่นับว่าหรูหราอะไรนัก
แต่ในเมืองปานามา ที่นี่ถือว่าไม่ธรรมดา
มันเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กหลังแรกของเมืองปานามา สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบนีโอคลาสสิก และเป็นสัญลักษณ์สำคัญของที่นี่
คนที่มาพักที่นี่ล้วนเป็นผู้มั่งมีหรือไม่ก็ผู้มีอำนาจ หรือไม่ก็เป็นนักเดินทางจากประเทศต่าง ๆ
หลังจัดห้องพักให้หลินอวี่ถังเรียบร้อย โอมอลลีย์ก็ออกจากโรงแรมกลับไปยังค่ายทหาร ทิ้งให้สามแม่ลูกอยู่กันตามลำพัง
การตกแต่งอันหรูหราของโรงแรมทำให้ทั้งสามตื่นตะลึง ราวกับหลิวเหล่าฉีเข้าไปในสวนต้ากวน
ทุกสิ่งที่นี่แตกต่างจากย่านคนจีนราวกับเป็นคนละโลก
หลินกั๋วเฉียงยังเด็ก จึงไม่ได้รู้สึกตื่นตะลึงกับสิ่งเหล่านี้มากนัก เขถามสิ่งที่อัดอั้นมาตลอดทางออกมา
“พี่ วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเราต้องออกจากร้านกลางดึกด้วย”
แม่มีสีหน้ากังวล “ลูกรัก ไม่เป็นไรใช่ไหม เฉินรังแกหนูอีกแล้วหรือเปล่า”
เมื่อหลินอวี่ถังได้ยินความห่วงใยจากคนใกล้ชิดที่สุดทั้งสองคน อารมณ์ที่กดกลั้นมาตลอดทั้งคืนก็พังทลายลงในที่สุด
เธอกอดแม่ไว้แล้วร้องไห้โฮ
พลางหลั่งน้ำตา พลางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ฟัง