หลังส่งโทรเลขออกไป โทมัสก็ยืนอยู่หน้าต่าง มองแสงไฟทั่วแมนฮัตตัน
เขากำลังครุ่นคิด
โทรเลขฉบับนี้ของลอว์รีดึงความสนใจของโทมัส ราวกับมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่เขามองข้ามไป
ปานามา
การเดินเรือ
ห้องเย็น
คำทั้งสามวนเวียนอยู่ในหัวเขาซ้ำไปซ้ำมา
เบื้องหลังห้องเย็นมีอะไรอยู่กันแน่?
แม้ธุรกิจนี้จะมีอนาคตไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับทรัพย์สินที่โทมัสมีในตอนนี้แล้ว ก็แทบไม่มีค่าให้พูดถึง
เรื่องที่ทำให้เขากลัดกลุ้มได้ขนาดนี้ ย่อมต้องใหญ่กว่านั้นมาก
โทมัสพยายามเชื่อมเบาะแสเหล่านี้เข้าด้วยกัน เพื่อค้นหาสิ่งที่ต้องการ
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว
บางทีเขาก็ควรไปเปิดบริษัทที่ปานามา!
เมื่อคว้าความคิดที่แวบผ่านขึ้นมาได้แล้ว ความคิดของโทมัสก็ค่อย ๆ กระจ่างขึ้น
เขาหันไปยังโต๊ะหนังสือ เปิดลิ้นชัก แล้วหยิบเอกสารกองหนาออกมา
เอกสารเหล่านั้นเป็นสิ่งที่เขาให้ผู้ช่วยรวบรวมอย่างลับ ๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ทั้งกฎหมายต่าง ๆ ภายใต้นโยบายใหม่ของรูสเวลต์ คำสั่งฝ่ายบริหาร หนังสือเวียนภายในของกระทรวงการคลัง และบันทึกการอภิปรายในสภาคองเกรส
หลังจากลอว์รีเตือนเขาก่อนหน้านี้ โทมัสก็เริ่มอยากรู้ว่าไอ้เป๋ที่นั่งรถเข็นคนนั้นกำลังทำอะไรกันแน่
เขาอยากรู้ว่าเงินสี่สิบล้านของตัวเองหายไปได้อย่างไร
ยิ่งศึกษา เขาก็ยิ่งรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งใจ
รูสเวลต์ขยับหมากอย่างเป็นจังหวะเกินไป
ราวกับปรมาจารย์หมากรุก เดินหนึ่งก้าว แต่คิดเผื่อไว้สิบก้าว
สัปดาห์แรกหลังเข้ารับตำแหน่ง เขาประกาศให้ธนาคารปิดทำการ สัปดาห์ที่สองผ่านกฎหมายธนาคารฉุกเฉิน สัปดาห์ที่สามก็ละทิ้งมาตรฐานทองคำ