“รู้ไหมว่าเงินเดือนทั้งเดือนของผมยังไม่ถึง 200 ดอลลาร์เลย แต่คุณกลับเอ่ยปากขอเงินตั้งหลายพันดอลลาร์ สำหรับใครก็ตาม นั่นก็เป็นจำนวนเงินมหาศาลแล้ว”
ลอว์รีแสร้งทำเป็นประหลาดใจ
หลินอวี่ถังยื่นมือออกมา จับฝ่ามือของลอว์รีเบา ๆ แล้วนำปลายนิ้วของเขามาแนบแก้ม เธอเงยหน้ามองเขา แววตาและคิ้วแต้มประกายยั่วยวนเล็กน้อย
“คุณผู้หมวด คุณดูไม่เหมือนคนที่จะพูดโกหกเลยนะคะ”
ปลายนิ้วของลอว์รีสัมผัสแก้มเธอ นุ่มละมุนและอุ่นชื้น
ผิวของเธอเนียนละเอียด เปล่งปลั่งแทบไร้ตำหนิ เป็นสัมผัสที่ผู้หญิงผิวขาวส่วนใหญ่ยากจะมี
หลินอวี่ถังไม่ได้ปล่อยมือ เธอลูบไล้ตามมือที่แนบอยู่บนแก้มของตน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนปลายนิ้วลงมาถึงข้อมือเขา
นิ้วเรียวขาวแตะนาฬิกาข้อมือที่เขาสวมอยู่เบา ๆ สองครั้ง
“ฉันไม่รู้หรอกค่ะว่านาฬิกาเรือนนี้ราคาเท่าไร แต่ดูไม่เรียบง่ายเอาเสียเลย”
นาฬิกาข้อมือที่ลอว์รีสวมเป็นของสั่งทำชิ้นเดียวอันหรูหรา มารดาของเขามอบให้เป็นของขวัญในวันบรรลุนิติภาวะ
ตัวเรือนทำจากทองคำทั้งเรือน ด้านหน้าเป็นหน้าปัดเคลือบสีขาวประณีต ประกอบกับเข็มเหล็กสีน้ำเงินแบบเบรเกต์และตัวเลขบอกเวลารูปแบบโรมัน บนตัวเรือนยังประดับลวดลายแกะสลักและจารึกอันงดงาม
นาฬิกาทั้งเรือนหนักแน่นหรูหรา งานฝีมือซับซ้อน เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าราคาไม่ธรรมดา
ลอว์รีเคยได้ยินมาร์ธาพูดว่านาฬิกาเรือนนี้มีมูลค่ากว่าหมื่นดอลลาร์
เขาสวมนาฬิกาเรือนนี้มาหลายปีแล้ว จนชินเสียจนมองข้ามรูปลักษณ์โดดเด่นของมันไป