ในโรงรถมีรถคาดิลแลก วี 16 คันใหม่เอี่ยมจอดอยู่
นี่คือของขวัญเข้าเกณฑ์ทหารที่โทมัสมอบให้ลอว์รี
ตัวรถยาวเกือบ 6 เมตร เส้นสายแข็งแกร่งแต่สง่างาม กระจังหน้าโครเมียมซี่ตั้งเรียงแนวตั้งสะท้อนแสงเย็นวาบใต้แสงไฟ
สองข้างฝากระโปรงมีท่อร่วมไอเสีย 16 ท่อเรียงกัน ราวกับซี่โครงโลหะแถวหนึ่ง
เครื่องยนต์ วี 16 ขนาด 7.4 ลิตร กำลัง 185 แรงม้า ทำความเร็วสูงสุดได้ถึง 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ในยุคนี้ นี่คือความเร็วที่ยากจะจินตนาการ รถฟอร์ดทั่วไปมีราคาเพียง 500 ดอลลาร์ แต่คาดิลแลกคันนี้มีราคาถึง 10,000 ดอลลาร์
ลอว์รีเปิดประตูรถแล้วนั่งลงที่เบาะคนขับ มือวางบนพวงมาลัย
กลิ่นหนังแท้ยังใหม่เอี่ยม กระจกหน้าปัดสะอาดไร้ฝุ่นแม้แต่น้อย
เขาชอบรถคันนี้จริง ๆ
นี่คือรถยนต์ระดับชั้นนำที่สุดในยุคนี้ ไม่มีคันไหนเทียบได้
แต่เขาขับมันไปไม่ได้
เพราะในเวลานี้ ทางหลวงแพนอเมริกันยังเป็นเพียงแนวคิด ประเทศต่าง ๆ ในอเมริกากลางแทบไม่มีเครือข่ายถนนที่เชื่อมต่อกันเป็นระบบ
ลอว์รีจึงทำได้เพียงทิ้งรถไว้ในโรงรถ
กำหนดรายงานตัวคือวันที่ 1 กันยายน ตอนนี้เป็นช่วงกลางเดือนสิงหาคมแล้ว
จากนิวยอร์กไปยังที่ตั้งกำลังพลบริเวณคลองปานามา มีระยะทางกว่า 2,800 กิโลเมตร
เดินทางทางทะเลช้าเกินไป ใช้เวลากว่าครึ่งเดือนก็ยังไปไม่ถึง
ลอว์รีวางแผนว่าจะนั่งรถไฟไปยังท่าเรือในรัฐฟลอริดาก่อน แล้วค่อยต่อเรือไปปานามา
หากทุกอย่างรวดเร็ว ก็จะไปถึงได้ภายในหนึ่งสัปดาห์
เขาเดินทางด้วยตู้โดยสารชั้นหนึ่ง
ในห้องโดยสารมีห้องน้ำส่วนตัว ชั้นวางสัมภาระ และห้องนั่งเล่นกว้างขวางอีกห้องหนึ่ง มีโซฟาตัวยาวกับเก้าอี้สองตัว