“โทมัส นี่ลูกชายคุณหรือ?”
คนแรกที่เข้ามาทักคือคุณนายแวนเดอร์บิลต์ เจ้าภาพงานคืนนี้
เธอถือแก้วแชมเปญ เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาหาโทมัสอย่างสง่างาม
“นี่คือลูกชายสุดที่รักที่คุณซ่อนไว้มาตั้งหลายปีหรือ?”
โทมัสยิ้มน้อย ๆ ก่อนยื่นมือไปตบไหล่ลอว์รีเบา ๆ “ลอว์รี ทักทายคุณนายแวนเดอร์บิลต์สิ”
“คุณนายแวนเดอร์บิลต์” ลอว์รีพยักหน้าเล็กน้อย เป็นการคำนับทักทายแบบที่ทหารในโรงเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์ใช้กัน
ดวงตาของคุณนายแวนเดอร์บิลต์เป็นประกายขึ้นมา
เธอหันไปหามาร์ธาที่อยู่ข้างกาย แล้วลดเสียงลง “มาร์ธา คุณเลี้ยงชายหนุ่มที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้มาได้อย่างไรกัน ก่อนหน้านี้ได้ยินคุณบอกว่าเขาเรียนอยู่ที่โรงเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์ ใช่ไหม?”
“เพิ่งเรียนจบเมื่อเดือนมิถุนายนปีนี้” น้ำเสียงของมาร์ธาเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจอย่างไม่ปิดบัง “ได้อันดับหนึ่งของทั้งโรงเรียน”
“โอ้ อันดับหนึ่งของเวสต์พอยต์หรือ?” เสียงของคุณนายแวนเดอร์บิลต์สูงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
“โทมัส คุณควรพาเขาออกงานตั้งนานแล้ว คุณก็รู้ว่าฉันมีหลานสาวคนหนึ่ง เพิ่งเรียนจบจากวิทยาลัยบรินมอร์ เอาแต่พูดว่าอยากรู้จักทหารตัวจริงสักคน—”
เธอยังพูดไม่ทันจบ คุณนายอีกคนก็เข้ามาร่วมวงเสียแล้ว นั่นคืออีดิธ แอสเตอร์แห่งตระกูลแอสเตอร์ หนึ่งในตระกูลที่เก่าแก่ที่สุดของนิวยอร์ก
“คุณนายแวนเดอร์บิลต์ คุณจะชิงตัดหน้ากันแบบนี้ไม่ได้นะ” อีดิธกล่าวพร้อมรอยยิ้ม แต่สายตาจับจ้องลอว์รีไม่วาง