ลอว์รีส่งหนังสือแต่งตั้งที่มีลายเซ็นของประธานาธิบดีรูสเวลต์ให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการ
อีกฝ่ายรับไป พลิกดูอยู่สองรอบ พอตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็หยิบธนบัตรปึกหนึ่งจากลิ้นชัก นับแล้วเลื่อนมาให้
“ร้อยตรี นี่คือเงิน 180 ดอลลาร์ของคุณ ที่นี่ไม่เหมือนบ้านเกิด หลายอย่างแพงกว่าอยู่มาก คุณควรประหยัดหน่อย”
ลอว์รีรับเงินมาใส่กระเป๋า
180 ดอลลาร์
สำหรับลอว์รี หากอยู่ในนิวยอร์ก เงินจำนวนนี้อาจพอแค่ค่าอาหารมื้อดี ๆ กับไวน์ชั้นดีหนึ่งขวด
แต่สำหรับนายทหารชั้นผู้น้อยที่ประจำการอยู่ในปานามา นี่คือเงินเดือนหนึ่งเดือน
ถึงอย่างนั้น รายได้นี้ก็ไม่นับว่าน้อยในยุคนี้
แม้จะมีนายทหารจำนวนไม่น้อยที่เงินไม่พอใช้ก็ตาม
เพราะราคาสินค้าที่นี่สูงลิบ ทุกอย่างต้องขนส่งมาจากอเมริกา
นายทหารฝ่ายพลาธิการยกอุปกรณ์สำหรับเขตร้อนออกมาอีกครั้ง แล้ววางกองไว้บนโต๊ะ
เครื่องแบบฤดูร้อนสีกากีสองชุด หมวกเหล็กสำหรับเขตร้อนหนึ่งใบ มุ้งหนึ่งหลัง ถุงมือกันยุงหนึ่งคู่ ยาควินินหนึ่งขวด และรองเท้าหนังหุ้มข้อสูงอีกหนึ่งคู่
ของมีไม่น้อย ลอว์รีคนเดียวถือไม่ไหว
“วางไว้ตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน” เขาพูด “ผมต้องไปพบผู้บังคับการกรมก่อน”
นายทหารฝ่ายพลาธิการพยักหน้า
ร้อยตรีที่เพิ่งมาถึง ทุกคนต้องไปพบผู้บังคับการกรมเป็นอย่างแรก
ลอว์รีเดินออกจากอาคารฝ่ายธุรการ มุ่งหน้าไปตามถนนคอนกรีตที่ตัดผ่านกลางสนามหญ้า
อาคารของกองบัญชาการเรียงรายเป็นระเบียบ ผนังสีขาวสะท้อนแสงแดดจนแสบตา
ริมทางปลูกต้นหางนกยูง ดอกบานสะพรั่ง แดงราวกับกำลังลุกไหม้