“การซ้อมรบช่วงกลางเดือนตุลาคมยังเหลือเวลาเตรียมตัวอีกเกือบหนึ่งเดือน”
สำหรับลอว์รี เวลานี้ถือว่าเหลือเฟือทีเดียว
หลังออกจากห้องทำงานของกองร้อย ลอว์รีไม่ได้กลับห้องพักทันที แต่เดินมุ่งหน้าออกจากค่ายทหาร
ตามระเบียบแล้ว ผู้หมวดถือเป็นนายทหาร หากจะออกจากค่ายต้องลาหัวหน้าก่อน
แต่เขตคลองทั้งหมด นอกจากเขตทหารแล้ว ยังมีเขตที่พักอาศัยและย่านการค้าและบันเทิงด้วย
หลังเสร็จสิ้นการฝึกประจำวัน ทหารชั้นผู้น้อยออกไปผ่อนคลายในย่านบันเทิง ถือเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง
ส่วนคนในเขตคลองที่อยากลอบออกไปเมืองปานามาหรือเมืองโคโลญจน์ที่อยู่ติดกัน ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรนัก
เขตคลองมีพื้นที่กว้างใหญ่ แนวเขตแดนทอดยาว หลายจุดมีการรักษาความปลอดภัยค่อนข้างหละหลวม
ขอเพียงคุ้นเคยกับภูมิประเทศ ก็หลบเส้นทางลาดตระเวนแล้วหนีไปเที่ยวในเขตเมืองใกล้เคียงได้อย่างง่ายดาย
ก่อนหน้านี้ลอว์รีพาทหารของเขาลอบออกจากเขตคลอง ก็ใช้วิธีนี้
แทบไม่ต้องระมัดระวังอะไรเป็นพิเศษด้วยซ้ำ เพราะต่อให้ถูกเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนหรือสารวัตรทหารจับได้ ตราบใดที่ไม่ได้ทำเรื่องเกินเลย ส่วนใหญ่พวกนั้นก็ทำเป็นมองไม่เห็น
ลอว์รีออกจากค่ายทหารไปทำอะไรได้อีกล่ะ?
แน่นอนว่าต้องเป็นธุระสำคัญ!
เขาจะไปพบคนคนหนึ่ง หรือพูดให้ถูกคือ ไปทำความรู้จักกับใครคนหนึ่ง
ไม่ไกลจากค่ายทหาร ลอว์รีเห็นนิกสันยืนอยู่ริมถนน
“ผู้หมวด ออกมาแล้วหรือครับ? เป็นยังไงบ้าง ผู้กองพูดอะไรกับคุณหรือเปล่า?”
“ไม่มีอะไร แค่เรื่องการซ้อมรบ เขากำชับให้ฉันเร่งฝึกในช่วงนี้”
“เฮอะ ผู้กองคิดมากไปเองครับ เท่าที่ผมเห็น ตอนนี้หมวดหนึ่งของเราอยู่ภายใต้การนำของคุณ มีความสามารถในการรบเหนือกว่าแต่ก่อนเสียอีก”