เพราะความสามารถต่างชั้นกันขนาดนี้ ต่อให้โควัลสกีจะอ้อนวอนเขาหลายครั้ง ลอว์รีก็ยังไม่สนใจจะลงมือกับโควัลสกีอยู่ดี
อีกฝ่ายยังไม่ทันได้อุ่นเครื่องก็ล้มลงแล้ว
ลอว์รียักไหล่ แสดงว่าไม่สนใจ
จังหวะนั้นเอง นิกสันเดินเข้ามา
“ผู้กอง ร้อยเอกคาร์ลเรียกพบครับ ให้ผู้กองไปที่กองร้อยหน่อย”
“บอกหรือเปล่าว่าเรื่องอะไร?”
“เหมือนจะเป็นการฝึกซ้อมของหน่วยครับ คงถึงกำหนดฝึกประจำปีแล้ว”
“เข้าใจแล้ว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
เมื่อเห็นลอว์รีเดินจากไปอย่างนั้น โอมอลลีย์ก็พึมพำกับโควัลสกีว่า “นี่ พ่อหมีใหญ่ นายดูไม่ผิดใช่ไหม ถ้าผู้กองเก่งอย่างที่นายว่า พวกเรายั่วโมโหขนาดนี้แล้ว ทำไมเขายังไม่ยอมสู้ล่ะ”
โควัลสกีเองก็เริ่มสงสัย เพราะลอว์รีไม่ใช่นายทหารที่หยิ่งยโสไร้มารยาท
เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมลอว์รีผู้แสนเป็นกันเองถึงปฏิเสธการประลองกับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หรือว่าเขาจะมองผิดไปจริง ๆ
โควัลสกีนึกย้อนถึงท่าตั้งการ์ดที่ลอว์รีเผลอแสดงออกมาตอนอุ่นเครื่อง รวมถึงท่ายืนของเขา
ท่าทางแบบนั้นไม่มีทางเป็นสิ่งที่มือใหม่หัดชกมวยทำได้แน่
“นายว่าเป็นไปได้ไหมว่า ผู้หมวดกลัวว่าจะสู้ฉันไม่ได้ เลยไม่อยากสู้ด้วย”
“ก็อาจใช่ ยังไงผู้หมวดลอว์รีก็เป็นผู้กอง ถ้าถูกนายล้มลงต่อหน้าคนมากมายกลางสนามฝึก ก็คงเสียหน้าพอดู”
โอมอลลีย์เองก็เห็นด้วยอยู่บ้าง
“งั้นเอาอย่างนี้ คราวหน้าหาจังหวะที่ไม่มีคน แล้วชวนผู้กองไปที่โรงยิม พวกนายสองคนแอบประลองกันสักครั้ง แบบนี้ผู้กองอาจยอมก็ได้”