หมัดนี้เหวี่ยงออกไปปุ๊บ ลอว์รีก็ร้องในใจว่าแย่แล้ว
ชกได้ลื่นมือสะใจเกินไป จนเผลอออกแรงไม่ยั้ง
โควัลสกีล้มลงกับพื้น หมดสติไปนานกว่าหนึ่งนาทีเต็ม ก่อนจะไออย่างรุนแรง
ทั้งสนามเงียบกริบ บางคนคิดว่าโควัลสกีคงถูกชกจนตายไปแล้ว
ลอว์รีถอดนวม นั่งยอง ๆ ข้างโควัลสกี แล้วยื่นมือดึงเขาขึ้นจากพื้น
“ไม่เป็นไรใช่ไหม แรงแค่นี้คงไม่ถึงกับบาดเจ็บหรอกนะ”
โควัลสกีกุมเอว ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น
เหงื่อหยดจากปลายจมูกของเขา มุมปากก็มีเลือดซึมออกมา
ความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่ท้องเป็นระลอก กว่าจะผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงหายใจหอบได้เต็มปอด
ลอว์รีตบไหล่เขาเบา ๆ “พื้นฐานนายไม่เลว แม้การป้องกันจะยังหยาบไปหน่อย กลับไปฝึกปัดป้องกับหลบหลีกให้มาก อย่ามัวแต่คิดจะน็อกอีกฝ่าย”
จากนั้นลอว์รีก็ลุกขึ้น หันไปบอกนิกสันว่า “เดี๋ยวพาเขาไปให้หมอดูหน่อย น่าจะไม่มีปัญหาอะไร ให้พักสักสองสามวัน อย่าให้กระทบการฝึกซ้อม”
แล้วหันไปพูดกับเหล่าทหารที่ยืนมุงดู “แยกย้ายกันได้แล้ว ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว พวกนายเองก็อยากชกกับฉันหรือไง?”
พวกทหารมองโควัลสกีที่จนถึงตอนนี้ก็ยังพูดไม่ออก แล้วพากันส่ายหน้ารัว ๆ “มะ...ไม่ครับ พวกเราจะกลับหอพักเดี๋ยวนี้...”
นอกจากทหารสองนายจากหมวดสองที่เข้ามาช่วยประคองโควัลสกีแล้ว ที่เหลือต่างพากันเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว
ลอว์รีชี้ไปทางโควัลสกีให้นิกสันเป็นเชิงฝากให้ดูแล ก่อนจะเดินกลับไปทางหอพัก
ฝีเท้าของเขาเบาสบายขึ้นไม่น้อย
สะใจจริง ๆ
ตั้งแต่โรเบิร์ต เจ้ากระทิงเถื่อนนั่นไม่ยอมชกกับเขา ก็ไม่ได้เหวี่ยงหมัดบนเวทีมวยแบบนี้มานานแล้ว